Wypadek ucznia – postępowanie powypadkowe

Analiza przyczyn wypadków pracowników daje możliwość wykrycia zagrożeń. Przyczyny wypadków uczniowskich uzmysłowią zagrożenia czyhające na pracowników szkoły, wychowanków i gości. Jeżeli dobrze ustalisz ich przyczyny, identyfikacja zagrożeń będzie łatwa.

Szkoła jest zakładem użyteczności publicznej. Ma być dostępna dla wszystkich, którzy do niej trafią. Analiza wypadków uczniowskich przeprowadzana przez Ministerstwo Edukacji Narodowej wskazuje, że najczęściej wypadki uczniowskie mają miejsce w czasie przerw, na korytarzach i boisku szkolnym. Hałas i wzmożony ruch powodują trudności komunikacyjne, także ograniczenie w porozumiewaniu się głosem. Przyczyny wypadków uczniowskich to najczęściej niezwracanie uwagi na bezpieczeństwo innych, bieganie zamiast chodzenia, żywiołowe zachowania, nieprzestrzeganie zasady prawostronnego ruchu, zamyślenie, pośpiech, brak skutecznego nadzoru nad uczniami, śliskie nawierzchnie, nierówne podłogi, brak zabezpieczenia poręczy, niestabilnie zamocowany sprzęt sportowy, niezabezpieczone przewody i niskie stropy nad przejściami.

Wypadek ucznia - postępowanie powypadkowe

O każdym wypadku ucznia dyrektor lub upoważniony przez niego pracownik szkoły musi zawiadomić natychmiast:

• rodziców (prawnych opiekunów) poszkodowanego,
• organ prowadzący szkołę lub placówkę,
• pracownika służby bhp,
• społecznego inspektora pracy,
• radę rodziców.

Ponadto o wypadku śmiertelnym, ciężkim i zbiorowym dyrektor zawiadamia niezwłocznie także prokuratora i kuratora oświaty. Natomiast o wypadku, do którego doszło w wyniku zatrucia - również państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Brak takich powiadomień pociąga za sobą odpowiedzialność karną!
Do czasu rozpoczęcia pracy przez zespół powypadkowy dyrektor musi zabezpieczyć miejsce wypadku w sposób wykluczający dopuszczenie do niego osób niepowołanych. Jeżeli czynności związanych z zabezpieczeniem miejsca wypadku nie może wykonać dyrektor, wykonuje je upoważniony przez dyrektora pracownik szkoły lub placówki oświatowej.
Członków zespołu powołuje dyrektor. Zespół przeprowadza postępowanie powypadkowe i sporządza dokumentację powypadkową.
Zespół powypadkowy postępuje zgodnie rozporządzeniem Rady Ministrów z 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy (Dz.U. nr 105, poz. 870).
Z treścią protokołu powypadkowego ucznia i innymi materiałami postępowania powypadkowego trzeba zaznajomić:

• pełnoletniego poszkodowanego,
• rodziców (prawnych opiekunów) poszkodowanego małoletniego.

W przypadku śmierci poszkodowanego pełnoletniego lub kiedy nie pozwala mu na to stan zdrowia, z materiałami postępowania powypadkowego zaznajamia się jego rodziców (prawnych opiekunów).
Protokół powypadkowy ucznia doręcza się osobom uprawnionym do zaznajomienia z materiałami postępowania powypadkowego. Jeden egzemplarz protokołu pozostaje w szkole lub placówce. Organowi prowadzącemu i kuratorowi oświaty protokół powypadkowy doręcza się na ich wniosek. Protokół powypadkowy ucznia podpisują członkowie zespołu i dyrektor.
Poszkodowany lub jego rodzice (prawni opiekunowie) mogą złożyć zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole powypadkowym ucznia w ciągu 7 dni od daty jego doręczenia. Zastrzeżenia składa się ustnie do protokołu bądź pisemnie przewodniczącemu zespołu. Zastrzeżenia rozpatruje organ prowadzący szkołę.
Zastrzeżenia mogą dotyczyć w szczególności:

• niewykorzystania wszystkich środków dowodowych niezbędnych w celu ustalenia stanu faktycznego,
• sprzeczności istotnych ustaleń protokołu powypadkowego ucznia z zebranym materiałem dowodowym.

Po rozpatrzeniu zastrzeżeń organ prowadzący szkołę lub placówkę może:

• zlecić dotychczasowemu zespołowi wyjaśnienie ustaleń protokołu powypadkowego ucznia lub przeprowadzenie określonych czynności dowodowych,
• powołać nowy zespół w celu ponownego przeprowadzenia postępowania powypadkowego.

Rejestr wypadków uczniów prowadzi dyrektor szkoły lub placówki oświatowej.

Tworzywa sztuczne naszą przyszłością

Czy zastanawiałeś się, jak wielkie znaczenie na co dzień ma branża tworzyw sztucznych? Czy wiesz, jak bardzo tworzywa sztuczne związane są z motoryzacją, budownictwem, służbą zdrowia, branżą spożywczą, modą?

- Niskoemisyjne samochody;
- izolacja termiczna w domach;
- strzykawki, szpitalne urządzenia high-tech;
- opakowania chroniące żywność w transporcie, na półkach sklepowych;
- torebki, ubrania, buty (tak modne ostatnio pachnące buty z gumy Melissa)
to tylko nieliczne przykłady wykorzystania tworzyw sztucznych w życiu codziennym. To również wielka przyszłość dla całego świata. Popularność tworzyw sztucznych będzie ciągle wzrastać, a dzięki unikalnym właściwościom będzie znajdować coraz więcej ciekawych i innowacyjnych zastosowań, które będą alternatywą dla dzisiejszych rozwiązań.

Zagrożenia wypadkowe pracowników branży przetwórstwa tworzyw sztucznych

Wytwarzanie wyrobów z tworzyw sztucznych wiąże się z nasilonymi zagrożeniami wypadkowymi. Wydarzenia powodujące najczęściej wypadki w zakładach przetwórstwa tworzyw sztucznych to:

• uderzenia i pochwycenia człowieka przez maszyny lub ich części bądź oprzyrządowanie,
• uderzenia i przygniecenia człowieka przez materiały transportowane mechanicznie lub ręcznie,
• zetknięcia się człowieka z ostrymi narzędziami będącymi w ruchu,
• oparzenia w zetknięciu z gorącymi tworzywami sztucznymi i powierzchniami.

Czynniki niebezpieczne, które powodują w takich firmach najwięcej wypadków, to:

• ruchome części maszyn i ich oprzyrządowanie oraz poruszające się narzędzia,
• spadające przedmioty,
• ostre, wystające elementy, ostrza, ostre krawędzie i szorstkie powierzchnie,
• gorące uplastycznione tworzywa sztuczne i gorące powierzchnie.

Natomiast źródłami czynników, które powodują tu najwięcej wypadków, są:

• maszyny produkcyjne i pomocnicze (wtryskarki, prasy, walcarki, młyny do rozdrabniania),
• noże.

Zagrożenia zdrowia pracowników w tartakach i stolarniach

Podstawowe zagrożenia zdrowia pracowników w tartakach i stolarniach związane są przede wszystkim z mechaniczną obróbką drewna, która powoduje narażanie na pył drzewny i hałas powstający w wyniku pracy obrabiarek do drewna. Sprawdź, czym grozi praca na stanowisku stolarza.

Zagrożenia zdrowia pracowników w tartakach i stolarniach

Zapylenie powietrza jest nieodłącznym zjawiskiem towarzyszącym mechanicznej obróbce drewna. Cząsteczki pyłu mogą mieć różną wielkość, która w znacznym stopniu decyduje o jego szkodliwości. Cząsteczki największe, o średnicy ponad 50 mikrometrów, osiadają już po kilku minutach. Pyły średnie, o wielkości 5-50 mikrometrów, utrzymują się w powietrzu przez kilka godzin, natomiast najmniejsze - o średnicy poniżej 5 mikrometrów - nawet przez kilka dni.

Pyły drewna mogą działać na organizm ludzki uczulająco. Działanie to dotyczy układu oddechowego i skóry. Skutkami wdychania pyłu o właściwościach uczulających są przede wszystkim alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa i dychawica oskrzelowa. Nasilenie objawów chorobowych (kaszel, duszność, ucisk w klatce piersiowej) jest większe u osób palących w porównaniu z niepalącymi.
Pyły drewna mogą także działać drażniąco. Działanie takie objawia się zanikowymi zmianami błony śluzowej nosa i gardła, a czasami zapaleniem zatok i przewlekłym zapaleniem oskrzeli.
Pyły drewna zawierają mikroorganizmy, takie jak grzyby, pleśnie, porosty i wątrobowce, które mogą doprowadzić do alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych, grzybicy płuc i choroby o podłożu alergicznym.
Pyły z twardych gatunków drewna, takich jak dąb i buk, mają działanie rakotwórcze. W szczególności mogą powodować raka gruczołowego błony śluzowej nosa i zatok.
Najwyższe dopuszczalne stężenie (NDS) zapylenia powietrza otaczającego stanowisko pracy pyłami drewna znajdziesz w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz.U. nr 217, poz. 1833 ze zm.).
Mianowicie:

• pyły drewna, z wyjątkiem pyłów drewna twardego, takiego jak buk i dąb - pył całkowity - 4 mg/m3,
• pyły drewna twardego, takiego jak buk i dąb - pył całkowity - 2 mg/m3,
• pyły drewna mieszane zawierające pył drewna twardego, takiego jak buk i dąb - pył całkowity - 2 mg/m3.

Co tu tak drga?

Ekspozycja zawodowa pracowników na drgania mechaniczne jest większa, niżby się mogło wydawać na pierwszy rzut oka... Ich negatywne oddziaływanie na organizm człowieka jest przyczyną licznych zmian chorobowych, na przykład zespołu wibracyjnego, który jest chorobą zawodową.

Najczęstszym objawem tej choroby są napadowe zaburzenia krążenia krwi w palcach rąk, powodujące blednięcie opuszków palców (stąd pochodzi jedno z potocznych określeń tej postaci zespołu wibracyjnego jako tzw. choroby białych palców).

Co tu tak drga?

Ochrona pracowników przed drganiami mechanicznymi obejmuje między innymi:

• automatyzację procesów technologicznych i zdalne sterowanie źródłami drgań,
• stosowanie materiałów, elementów i układów izolujących oraz tłumiących drgania, w tym amortyzowanych siedzisk, a także uchwytów i rękawic antywibracyjnych,
• projektowanie miejsc pracy i rozmieszczanie stanowisk pracy w sposób umożliwiający izolację od źródeł drgań oraz ograniczający jednoczesne oddziaływanie wielu takich źródeł na pracownika,
• konserwowanie środków pracy, obiektów budowlanych, jak również urządzeń i układów izolujących oraz tłumiących drgania,
• ograniczanie czasu i poziomu narażenia na drgania oraz liczby osób na nie narażonych przez właściwą organizację pracy, w szczególności stosowanie skróconego czasu pracy, przerw w pracy i rotacji na stanowiskach pracy.

Roboty drogowe bez nieprawidłowości to fikcja?

Z danych PIP wynika, że do najczęściej występujących przyczyn wszelkich nieprawidłowości przy wykonywaniu robót drogowych należy:

- niewłaściwa organizacja pracy,
- zatrudnianie pracowników przy robotach drogowych i mostowych w wymiarze przekraczającym 12 godzin na dobę i 48 godzin tygodniowo,
- lekceważenie przez pracowników przepisów i zasad bhp,
- braku odpowiedniego nadzoru nad wykonywanymi pracami,
- przekonanie pracodawców o nieopłacalności przestrzegania zasad bhp,
- niewłaściwe przeprowadzanie szkoleń bhp- sprowadzające się do podpisania przez pracownika podsuniętego zaświadczenia o odbytym szkoleniu bhp,
- niska świadomość techniczna pracowników dotyczącą bezpieczeństwa i higieny pracy oraz lekceważenie przez nich zagrożeń,
- wymuszona sytuacją rynkową konieczność zatrudniania na stanowiskach robotniczych pracowników nieposiadających odpowiedniego wykształcenia zawodowego, wykonujących wszelkie prace budowlane jako pracownicy ogólnobudowlani.
Mając na uwadze powyższe zapraszam do lektury tekstu, w którym podpowiemy jak zorganizować bezpieczne roboty drogowe.

Jak wykonywać roboty drogowe by uniknąć kontroli PIP?  

Przy pracach drogowych musi być zatrudniony pracownik który:

• został przeszkolony w zakresie bhp na danym stanowisku pracy,
• uzyskał orzeczenie lekarskie dopuszczające do wykonywania danej pracy,
• został wyposażony w odzież i obuwie robocze oraz środki ochrony indywidualnej przewidziane dla danego stanowiska pracy.

Przed przystąpieniem do robót ziemnych konieczne jest zbadanie terenu i sprawdzenie, czy w miejscu przewidywanych wykopów nie ma przewodów wodociągowych, kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania, gazowych, elektrycznych itp. Badanie takie przeprowadzają pracownicy geodezyjni na podstawie dokumentacji dotyczącej danego odcinka drogi lub terenu, na którym będą wykonywane roboty drogowe - dostarczonej przez inwestora. W przypadku gdy teren robót uzbrojony jest w wymienione instalacje, przed rozpoczęciem robót należy ustalić z jednostkami nimi zarządzającymi odległości bezpiecznego używania maszyn roboczych na tym terenie.
Podczas wykonywania robót ziemnych, w razie przypadkowego odkrycia lub naruszenia wspomnianych instalacji, należy niezwłocznie przerwać pracę i ustalić z jednostką zarządzającą daną instalacją dalszy sposób wykonywania robót.
Wykopy (przy zachowaniu bezpiecznego kąta nachylenia skarp) należy zabezpieczyć przed zalewaniem przez wody powierzchniowe, stosując drenaż.
W miejscach przejść dla pieszych należy ustawić bariery ochronne i nad wykonywanymi przekopami przełożyć mostki o szerokości co najmniej 0,75-1,5 m z obustronnymi balustradami.

Zasady postępowania przy podnoszeniu i przenoszeniu ciężarów

Zasady postępowania przy podnoszeniu i przenoszeniu ciężarów

Teoretycznie każdy pracownik wie, że przy przenoszeniu ciężarów trzeba przestrzegać kilku zasad. Właśnie, kilku zasad... Ale w zasadzie jakich? Jakieś zginanie kolan, trzymanie ciężaru blisko ciała. Tak, tak, ktoś kiedyś o tym wspominał... Niestety kręgosłup boli. Jednak ból kręgosłupa, w porównaniu z tragicznymi wypadkami wydaje się lekki niczym pudełko zapałek. Sprawdź, jakich zasad postępowania przy podnoszeniu i przenoszeniu ciężarów muszą przestrzegać pracownicy.

Przy podnoszeniu i przenoszeniu ciężaru należy:

• podnosić ciężar w zakresie wysokości od dłoni do barków,

• unikać szybkiego tempa podnoszenia ciężaru,

• przenoszony ciężar należy trzymać tak blisko ciała, jak to jest tylko możliwe,

• przenoszenie przedmiotów o znacznej masie powinno odbywać z lekko odchylonym do tyłu tułowiem, co zmniejsza obciążenie kręgosłupa w płaszczyźnie poprzecznej,

• przy podnoszeniu ładunku na wysokość należy stosować zasadę, że jeżeli wysokość podnoszenia wzrasta z 0,76 m do 1,76 m to masa jego powinna być ograniczona o ok. 30%,

• przy zmianie punktu podnoszenia z poziomu bioder (ok. 0,76 m) na poziom wyższy (np. staw ramieniowy - ok. 1,5 m) lub niższy (np. staw kolanowy - ok. 0,5 m) to dopuszczalna masa zmniejsza się o ok. 23%,

• przedmioty w łatwo odkształcalnych opakowaniach (torba) są wygodniejsze do przenoszenia niż przedmioty o sztywnych opakowaniach,

• przedmioty posiadające uchwyty są łatwiejsze i bezpieczniejsze do operowania nimi. Uchwyty nie mogą być zbyt wąskie - najlepiej, aby miały szerokość od 2,5 do 5,8 cm) i zbyt długie - zalecane ok. 11,5 cm,

• w czasie podnoszenia, przenoszenia, wstawiania ciężaru należy minimalizować wykonywanie takich ruchów tułowia jak pochylenia, skłony czy skręcenia,

• należy unikać przenoszenia dużych przedmiotów, wykraczających poza zasięg rąk oraz przedmiotów, które swymi gabarytami ograniczają pole widzenia niosącego,

• ciężar przenosić z wyprostowanymi i opuszczonymi ramionami. Dźwiganie przy rękach zgiętych w stawie łokciowym zwiększa dwukrotnie obciążenie zaangażowanych rąk,

• podczas przenoszenia przedmiotów o dużej masie należy wykorzystywać siłę bezwładności w końcowej fazie czynności a w chwili ustawiania ładunku, np. na stole pchnąć go kolanem i udem,

• nigdy nie należy podkładać palców rąk czy całej dłoni pod ustawiany na płaszczyźnie przedmiot,

• w razie konieczności podnoszenia i przenoszenia przedmiotu trzymanego w odległości większej niż 30 cm od tułowia, należy zmniejszyć o połowę dopuszczalną masę przedmiotu, gdy to jest niemożliwe czynność powinny wykonywać co najmniej dwie osoby.

Jeżeli podnoszenie, przenoszenie i ustawianie są wykonywane zespołowo to, przed rozpoczęciem czynności, wszyscy powinni wiedzieć:

• na czym polegają ich zadania,

• dokąd mają przedmiot przenieść,

• gdzie będzie postawiony i jakie stosowane będą sygnały.

Tylko jedna osoba kieruje zespołem.
Przenoszenie przedmiotów po schodach czy pochylniach powoduje nierównomierny rozkład jego ciężaru - pracownik będący niżej jest bardziej obciążony.

Bezpieczeństwo i higiena pracy biurowej

Brak szczegółowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach biurowych powoduje, że do kontroli, oceny oraz zapewnienia właściwych warunków pracy w biurze konieczna jest znajomość, a także przestrzeganie, odpowiednich wymagań bhp zawartych w wielu przepisach prawnych, Polskich Normach, dokumentacjach techniczno-eksploatacyjnych urządzeń biurowych czy zasadach bhp.

Pamiętaj przy tym również, że biuro nie jest wolne od zagrożeń wypadkowych i chorobowych, a przede wszystkim uciążliwości pracy.

Bezpieczeństwo i higiena pracy biurowej

Zagadnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii w biurach i urzędach regulują następujące akty prawne:

• Kodeks pracy,

• rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 z późn. zm.),

• rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz.U. nr 148, poz. 973)

oraz Polskie Normy:

• PN-EN 12464-1:2011 Światło i oświetlenie - Oświetlenie miejsc pracy - Część 1: Miejsca pracy we wnętrzach,

• PN-B-03421:1978 Wentylacja i klimatyzacja - Parametry obliczeniowe powietrza wewnętrznego w pomieszczeniach przeznaczonych do stałego przebywania ludzi,

• PN-B-03430:1983/Az3:2000 Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej - Wymagania,

• PN-EN 29295:1999 Akustyka - Pomiar hałasu o wysokiej częstotliwości emitowanego przez urządzenia komputerowe i biurowe,

• PN-EN ISO 17624:2008 Akustyka - Wytyczne dotyczące ograniczania hałasu w biurach i pomieszczeniach pracy za pomocą ekranów akustycznych,

• PN-B-02151-01:1987 Akustyka budowlana - Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach - Wymagania ogólne i środki techniczne ochrony przed hałasem,

• PN-B-02151-02:1987 Akustyka budowlana - Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach - Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach.