Zaświadczenie o zdolności do pracy a urlop wypoczynkowy

Zaświadczenie o zdolności do pracy a urlop wypoczynkowy

Czy po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, bez zaświadczenia o zdolności do pracy, można pracownika wysłać na urlop wypoczynkowy (26 dni) i urlop wynikający z niepełnosprawności (10 dni)?

Jeżeli pracodawca udzieli pracownikowi urlopu wypoczynkowego bezpośrednio po spowodowanym chorobą okresie nieobecności trwającym więcej niż 30 dni, nie musi uprzednio uzyskać zaświadczenia lekarza medycyny pracy o zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku pracy, względnie na innym stanowisku pracy.
Pracodawca może także nie przychylić się do wniosku pracownika o udzielenie urlopu wypoczynkowego. W takim przypadku dopuszczenie do pracy pracownika będzie możliwe dopiero po przedłożeniu zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do zatrudnienia na określonym stanowisku pracy.
Pracownik, w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, podlega kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. W warunkach przedstawionego stanu faktycznego istota zagadnienia wyraża się w tym, czy zgoda pracodawcy na wykorzystanie urlopu wypoczynkowego może poprzedzić ustalenie zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku pracy.
Urlop wypoczynkowy to przysługujący pracownikowi coroczny, nieprzerwany okres płatnego zwolnienia od pracy, w celu realizacji prawa do odpoczynku. W sytuacji, gdy celem urlopu jest realizacja prawa do odpoczynku to w trakcie korzystania z tego prawa nie zachodzi, w jakimkolwiek stopniu, okoliczność możliwości świadczenia pracy na dotychczasowym stanowisku.
Skoro wobec udzielenia pracownicy urlopu wypoczynkowego nie zachodzi konieczność podjęcia wykonywania pracy, to również nie zachodzi konieczność dopełnienia ustawowej przesłanki uprzedniego ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku, poprzedzającego możliwość dopuszczenia pracownicy na danym stanowisku pracy.
Na uwagę zasługuje wyrok Sądu Najwyższego z 20 marca 2008 r. w sprawie (sygn. akt II PK 214/07), który odnosząc się w uzasadnieniu do podobnych okoliczności stwierdził , w szczególności:"Ażeby spełniać warunki i cele urlopu wypoczynkowego, wypoczywać z wyłączeniem czynności z zakresu wykonywania pracy - nie było potrzebne, a na pewno nie było niezbędne wykazanie specjalnej sprawności do kontynuowania wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku."

Wypadki przy pracy podczas użytkowania wózków jezdniowych podnośnikowych

Przeprowadzając instruktaż stanowiskowy trzeba poinformować pracownika jak ma postępować w sytuacji wypadku przy pracy:

- należy pouczyć szkolonego, że jeżeli sytuacja na to pozwala, musi on jak najszybciej zawiadomić przełożonego o zauważonym w zakładzie pracy wypadku albo zagrożeniu życia lub zdrowia ludzkiego,
- pracownik powinien również wiedzieć, że należy ostrzec współpracowników, a także inne osoby znajdujące się w rejonie zagrożenia o grożącym im niebezpieczeństwie,
- pracownik powinien udzielić pomocy poszkodowanemu, nie zapominajcie również o szybkim wezwaniu na miejsce wypadku wykwalifikowanych służb ratowniczych.

Wypadki przy pracy podczas użytkowania wózków jezdniowych podnośnikowych

Szkolonym pracownikom trzeba uświadomić, że przy wykonywaniu prac związanych z obsługą wózka powinni zachowywać szczególną ostrożność i nie mogą lekceważyć występujących przy tego typy pracach zagrożeń. Pracownicy obsługujący takie maszyny często nie zdają sobie sprawy z występujących zagrożeń. Wypadki z udziałem wózków podnośnikowych często kończą się poważnymi obrażeniami ciała, albo śmiercią.

Najczęściej do wypadków dochodzi na skutek:

• uderzenia, przygniecenia przez spadające transportowane (składowane) materiały i opakowania,
• pochwycenia przez nieosłonięte mechanizmy będące w ruchu (koła, paski napędowe),
• oparzenia rozlanym kwasem, elektrolitem,
• uderzenia o elementy konstrukcyjne maszyn,
• upadki podczas przechodzenia obok wózków lub w czasie ich obsługi, a także podczas wsiadania i wysiadania z kabiny (siedziska) wózka,
• przygniecenia przez przewrócone wózki.

Wypadki te najczęściej spowodowane są:

• brakiem osłon i urządzeń zabezpieczających lub ich wadliwą konstrukcja albo nieprawidłowym zamocowaniem,
• wykonywaniem przez pracowników prac konserwatorskich maszyn będących w ruchu,
• nieprzestrzeganie przepisów bhp podczas napraw, konserwacji, smarowania i remontów wózków,
• niewłaściwym zachowaniem się pracowników, lekceważeniem zagrożenia, nieużywanie pasów bezpieczeństwa, nieużywaniem środków ochrony indywidualnej,
• eksploatacją wózka niezgodnie z jego dokumentacją techniczno - eksploatacyjną (przeciążenie wózka, utrata stateczności wózka).

Omówienie ze szkolonymi pracownikami zdarzeń wywołujących wypadki i ich najczęstszych przyczyn powinno uświadomić im gdzie i jakiego rodzaju mogą wystąpić zagrożenia powodujące wypadki przy pracy i jak należy prawidłowo się zachować aby uniknąć wypadków przy pracy.

"Prace szczególnie niebezpieczne" w aktach prawnych

Prace szczególnie niebezpieczne to prace o zwiększonym zagrożeniu lub wykonywane w utrudnionych warunkach, uznane za takie przez przepisy bhp bądź instrukcje eksploatacyjne urządzeń i instalacji albo przez pracodawcę.

Każdy pracodawca i pracownik służby bhp muszą wiedzieć, jakie przepisy oraz dokumenty dotyczą prac szczególnie niebezpiecznych. Nie zawsze jest to proste, gdyż prace te są określone w wielu różnych aktach prawnych.

"Prace szczególnie niebezpieczne" w aktach prawnych

Prace szczególnie niebezpieczne to także te prace, które zostały określone w innych aktach prawnych dotyczących bhp niż rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 ze zm.). Chodzi tu między innymi o prace:

1) naprawcze poza procesem technologicznym, wykonywane w strefach zagrożenia wybuchem i prowadzone przy magazynowaniu, napełnianiu oraz rozprowadzaniu gazów płynnych (rozporządzenie Ministra Gospodarki z 6 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu, napełnianiu i rozprowadzaniu gazów płynnych - Dz.U. nr 75, poz. 846 ze zm.);

2) wykonywane w I i II strefie zagrożenia gazowego w hutach żelaza oraz stali (rozporządzenie Ministra Gospodarki z 14 lipca 2010 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w hutnictwie żelaza i stali - Dz.U. nr 142, poz. 951);

3) wykonywane przy urządzeniach oraz instalacjach energetycznych (rozporządzenie Ministra Gospodarki z 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych - Dz.U. nr 80, poz. 912);

4) przy zbieraniu szyszek, nasion i pędów z drzew stojących oraz przy usuwaniu drzew trudnych (rozporządzenie Ministra Środowiska z 24 sierpnia 2006 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu niektórych prac z zakresu gospodarki leśnej - Dz.U. nr 161, poz. 1141);

5) przy budowie i przebudowie oraz remoncie jednostek pływających, wykonywane w warunkach szczególnego zagrożenia zdrowia i życia pracowników, podczas których istnieje niebezpieczeństwo wybuchu gazu, uduszenia, oparzenia, zatrucia, porażenia prądem elektrycznym, napromieniowania substancjami radioaktywnymi, utonięcia lub upadku z dużej wysokości (rozporządzenie Ministra Gospodarki z 30 maja 2001 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy budowie i przebudowie oraz remoncie jednostek pływających - Dz.U. nr 73, poz. 770 ze zm.);

6) w zakresie:

• czyszczenia powierzchni metodami strumieniowo-ściernymi przy użyciu urządzeń z otwartym lub zamkniętym obiegiem ścierniwa, w strumieniu sprężonego powietrza, wody bądź mieszaniny wody i sprężonego powietrza,
• natryskiwania lub napylania powierzchni wyrobami lakierowymi w postaci płynnej bądź proszku, przy użyciu urządzeń natryskowych lub napylających,
• natryskiwania cieplnego powierzchni metali przy użyciu pistoletowych urządzeń łukowych, plazmowych i płomieniowych - w tym naddźwiękowych i detonacyjnych

(rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 14 stycznia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy czyszczeniu powierzchni, malowaniu natryskowym i natryskiwaniu cieplnym - Dz.U. nr 16, poz. 156);

7) prace podwodne - czynności wykonywane pod powierzchnią wody z zastosowaniem materiałów wybuchowych lub pirotechnicznych, przy skażeniu niebezpiecznymi substancjami bądź preparatami chemicznymi, przy cięciu i spawaniu metali, przy użyciu urządzeń hydraulicznych i pneumatycznych, przy poszukiwaniu, przenoszeniu oraz rozbrajaniu min lub amunicji, a także przy prowadzeniu prób nowego sprzętu nurkowego albo sprawdzaniu nowych technologii prac podwodnych (ustawa z 17 października 2003 r. o wykonywaniu prac podwodnych - Dz.U. nr 199, poz. 1936 ze zm.).

Zaliczenie danego rodzaju pracy do prac szczególnie niebezpiecznych może być zawarte w instrukcjach eksploatacji urządzeń i instalacji, w jakie wyposażony jest Twój zakład pracy. Dlatego w przypadku zakupu i instalowania w Twojej firmie nowych maszyn, urządzeń oraz instalacji dopilnuj, aby ich producent dostarczył instrukcje ich eksploatacji, a Ty dokładnie się z nimi zapoznaj.

Odśnieżanie dachów i chodników a bhp

Odśnieżanie dachów i chodników a bhp

Warunkiem dopuszczenia do pracy na wysokości, przy odśnieżaniu dachów, jest posiadanie przez pracownika:

• aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do takiej pracy (art. 229 § 4 Kodeksu pracy, dalej: kp),
• wymaganych kwalifikacji lub potrzebnych umiejętności i znajomości przepisów oraz zasad bhp (art. 2373 § 1 kp),
• przeszkolenia w zakresie bhp przed dopuszczeniem go do pracy (art. 2373 § 2 kp).

Warto wiedzieć
Do zakresu obowiązków osób zatrudnianych przy odśnieżaniu chodników należy w szczególności:

• usuwanie śniegu, lodu i błota pośniegowego oraz uszorstnianie nawierzchni (posypywanie nawierzchni piaskiem),
• sprzątanie polegające na zebraniu z całej powierzchni utrzymywanych zimą ciągów komunikacyjnych odpadów powstałych z materiałów uszorstniających używanych do zwalczania śliskości.

Każdy pracownik zatrudniony przy odśnieżaniu dachów lub chodników musi przed rozpoczęciem pracy odbyć instruktaż stanowiskowy bhp.
Szatnie
Praca przy odśnieżaniu charakteryzuje się znacznym wysiłkiem fizycznym. Organizm pracownika narażony jest na przegrzanie. Natomiast podczas przerwy na odpoczynek następuje jego gwałtowne wychłodzenie. W rezultacie pracownik może często przeziębiać się - chorować.
Dlatego pracownikom zatrudnionym przy odśnieżaniu należy zapewnić możliwość korzystania z szatni, w której powinny znajdować się pomieszczenia wyposażone w urządzenia do suszenia odzieży oraz czyszczenia obuwia (§ 10 ust. 1 załącznika nr 3 Wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy - Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 z późn. zm.).
Pomieszczenia do ogrzewania się pracowników
Ważne jest także zapewnienie takim pracownikom, w pobliżu miejsc ich pracy, pomieszczenia umożliwiającego im schronienie się przed opadami atmosferycznymi, ogrzanie się i zmianę odzieży.
Pomieszczenie takie powinno być również zaopatrzone w urządzenia do podgrzewania posiłków. Z kolei temperatura w nim powinna wynosić co najmniej 16°C (289 K), a na każdego pracownika najliczniejszej zmiany powinno przypadać co najmniej 0,1 m2 powierzchni, przy czym całkowita powierzchnia pomieszczenia nie może być mniejsza niż 8 m2.
Jednak gdy nie jest możliwe zapewnienie wspomnianego pomieszczenia pracownikom odśnieżającym dachy lub chodniki, trzeba im zapewnić, w pobliżu miejsc ich pracy, odpowiednio urządzone źródła ciepła, przy zachowaniu wymagań ochrony przeciwpożarowej.

Stosowanie ochronników słuchu

Długotrwałe przebywanie w hałasie o dużym poziomie powoduje powstanie trwałego upośledzenia (ubytku) słuchu, zaliczanego do chorób zawodowych. Wartość podwyższenia progu słyszalności nazywa się trwałym ubytkiem słuchu i przedstawia się w postaci krzywej zwanej autodiagramem. Do trwałych ubytków słuchu dochodzi najczęściej w wyniku długotrwałego narażenia na hałas o poziomach dźwięku A przekraczających 80 dB.

Stosowanie ochronników słuchu

Ochronniki słuchu należą do środków ochrony indywidualnej, bezpośrednio chroniących użytkownika przed narażeniem na hałas, i mają charakter ochrony biernej. Stosuje się je wówczas, gdy:

• źródło narażenia nie może być usunięte lub
• nie mogą być zastosowane skuteczne środki ochrony zbiorowej.

W przypadku gdy uniknięcie lub wyeliminowanie ryzyka zawodowego wynikającego z narażenia na hałas jest niemożliwe za pomocą środków ochrony zbiorowej lub organizacji pracy, pracodawca musi udostępnić pracownikom środki ochrony indywidualnej słuchu, jeśli wielkości charakteryzujące hałas w środowisku pracy przekraczają wartości progów działania, określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z 5 sierpnia 2005 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na hałas lub drgania mechaniczne (Dz.U. nr 157, poz. 1318).
Gdy wielkości charakteryzujące hałas osiągają lub przekraczają wartości najwyższych dopuszczalnych natężeń (NDN), pracodawca nie tylko udostępnia środki ochrony indywidualnej słuchu pracownikom, lecz także nadzoruje prawidłowość ich stosowania.
Środków ochrony indywidualnej słuchu nie stosuje się do prac:

• przy których właściwe zastosowanie środków ochrony indywidualnej słuchu przez cały czas mogłoby spowodować większe zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa pracownika niż rezygnacja z ich stosowania, tzn. prac wykonywanych w szczególności przez:
• osoby prowadzące akcję ratowniczą w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska, usunięcia awarii albo przeciwdziałania klęsce żywiołowej,
• kierujących pojazdami samochodowymi, ciągnikami rolniczymi albo maszynami samobieżnymi po drogach publicznych lub drogach komunikacyjnych i transportowych na terenie zakładu pracy;
  • wykonywanych przez artystów - wykonawców widowisk muzycznych i rozrywkowych.

Karanie pracownika za naruszenie przepisów bhp

Karanie pracownika za naruszenie przepisów bhp, a postępowanie powypadkowe.

Jeżeli nie można wniosku o ukaranie zapisać w treść protokołu powypadkowego, to kto ma wnioskować o ukaranie pracownika w związku ze stwierdzeniem przez zespół powypadkowy naruszenia przez pracownika przepisów bhp? Jeżeli mistrz nadzorujący prace tego nie zrobi, to kto, powinien ukarać pracownika - pracownik służby bhp w odwołaniu się do postępowania powypadkowego? Na każde stwierdzone przez osobę zajmującą się bhp w firmie i nie tylko przez tę osobę naruszenie przepisów lub zasad bezpieczeństwa i higieny pracy reakcja powinna być natychmiastowa. Odrębnym zagadnieniem jest redakcja protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku. W protokole ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, w części dotyczącej ustalenia przyczyn wypadku jest miejsce na określenie dowodów, na podstawie których zespół powypadkowy stwierdza, że wyłączną przyczyną wypadku było naruszenie przez poszkodowanego pracownika przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia (enumeratywnie wymienionych), spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Taki zapis wyczerpuje uprawnienia zespołu powypadkowego. Ani w tej, ani w innej części protokołu nie ma miejsca na wnioskowanie o ukaranie. W razie, gdy pracownik nie godzi się z treścią protokołu, w szczególności wskazujące, iż wyłączną przyczyną wypadku było naruszenie przez niego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa przysługuje mu prawo zgłoszenia uwag i zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole. Gdyby jego uwagi nie zostały uwzględnione może wystąpić do sądu rejonowego - sądu pracy w z powództwem o ustalenie i sprostowanie protokołu na podstawie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego. Oceny zachowania pracownika może dokonać - a jeżeli uzna za stosowne to dokona - pracodawca, któremu protokół zostanie przedłożony do zatwierdzenia, chyba że wcześniej został powiadomiony o zasadności i celowości nałożenia kary dyscyplinarnej. Pociągnięcie pracownika do odpowiedzialności porządkowej odbywa się według zasad określonych przepisami Kodeksu pracy.

Kto może tankować auto-gaz?

Prace związane z napełnianiem, przechowywaniem i rozprowadzaniem gazu płynnego oraz konserwacją urządzeń technologicznych w tym zakresie mogą wykonywać wyłącznie pracownicy posiadający kwalifikacje określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 18 lipca 2001 r. w sprawie trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych - Dz.U. nr 79, poz. 849 z późn. zm. (§ 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 6 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu, napełnianiu i rozprowadzaniu gazów płynnych - Dz.U. nr 75, poz. 846 z późn. zm.).

Kto może tankować auto-gaz?

Na stacjach paliw płynnych i samodzielnych stacjach auto-gazu kwalifikacje wymagane są przy: obsłudze zbiorników stałych z zespołami napędowymi na skroplone gazy węglowodorowe, napełnianiu zbiorników przenośnych o pojemności powyżej 350 cm3. Zaświadczenie kwalifikacyjne Osoby wykonujące te czynności muszą posiadać zaświadczenia kwalifikacyjne potwierdzające: umiejętność praktycznego ich wykonywania, znajomość odpowiednich warunków technicznych, norm i przepisów w tym zakresie. Sprawdzenie kwalifikacji - egzamin Sprawdzenie kwalifikacji przeprowadza się na wniosek osoby zainteresowanej lub pracodawcy zatrudniającego taką osobę. Komisja kwalifikacyjna wyznacza termin egzaminu sprawdzającego kwalifikacje i niezwłocznie powiadamia o nim wnioskodawcę. Egzamin składa się z 2 części: ustnej, z wiedzy teoretycznej, praktycznej, polegającej na sprawdzeniu umiejętności. Szczegółową tematykę egzaminu ustala komisja kwalifikacyjna w zależności od rodzaju i zakresu kwalifikacji, o których sprawdzenie ubiega się wnioskodawca, oraz podaje mu ją do wiadomości na 14 dni przed terminem egzaminu.