Dokumentowanie oceny ryzyka zawodowego

Dokumentowanie oceny ryzyka zawodowego

Pamiętaj, że sam proces oceny ryzyka zawodowego musi przebiegać sprawnie, a ocena musi być rzetelna. Aby sprostać takim wymaganiom, musisz go prawidłowo zorganizować.

Biorąc pod uwagę:

• złożoność procedury,
• konieczność zebrania informacji ze wszystkich komórek organizacyjnych firmy (nie tylko z działu bhp),
• konieczność zapewnienia środków technicznych i organizacyjnych,
• czas poświęcony na dokonanie oceny i sporządzenie dokumentacji,

powinieneś przygotować odpowiednie polecenie szefa firmy powołujące zespół do oceny ryzyka zawodowego i zobowiązujące kompetentne osoby do pracy w tym zespole.
Kto powinien oceniać ryzyko zawodowe?
W małej firmie oceny ryzyka zawodowego dokona specjalista ds. bhp lub sam pracodawca (najlepiej, gdy zrobią to wspólnie). W firmie, której profil produkcji jest usystematyzowany i nie stwarza poważnych zagrożeń, wystarczy jeden zespół do oceny ryzyka zawodowego. Natomiast w wielowydziałowym zakładzie pracy, o różnorodnym profilu produkcji lub stosującym różne technologie, tym bardziej takie, które stwarzają albo mogą stwarzać wiele zagrożeń zawodowych, wskazane jest zorganizowanie zespołów wydziałowych i zespołu zakładowego.
Na przykład zarządzenie pracodawcy o przeprowadzeniu oceny ryzyka zawodowego w zakładzie pracy powinno określać:

• odpowiedzialność za dokonanie oceny ryzyka zawodowego,
• osoby do pracy w zespołach do oceny ryzyka zawodowego,
• osoby do przeszkolenia w tematyce oceny ryzyka zawodowego,
• osobę odpowiedzialną za opracowanie dokumentacji ryzyka zawodowego i jej przechowywanie,
• sposób zapoznania pracowników z ryzykiem zawodowym,
• sytuacje, w których należy dokonywać weryfikacji oceny ryzyka zawodowego i ich częstotliwość,
• termin dokonania oceny ryzyka zawodowego w firmie.

Natomiast metodę oceny ryzyka zawodowego określa jej wykonawca (zespół). Czyni to odpowiednio do charakteru i złożoności procesów pracy, stopnia nasilenia zagrożeń i ich rodzaju. Kryteria akceptowalności ryzyka zaproponowane przez wykonawcę powinien zaakceptować i zatwierdzić pracodawca.
W zależności od przyjętej metody oceny ryzyka jego akceptowalny poziom będzie liczbą z opisem lub tyko określeniem opisowym. Może się również zdarzyć, że będziecie musieli przyjąć różny akceptowany poziom ryzyka dla poszczególnych zagrożeń czy dla tych samych zagrożeń, ale dla różnych stanowisk pracy.

Niebezpieczny pył

Źródłami pyłu w procesie pracy są procesy technologiczne, w których podczas wytwarzania produktu lub przemieszczania materiałów pył jest produktem, składnikiem produktu lub materiału (np. transport, rozdrabnianie, mieszanie, dozowanie).

Pyły powstają także w wyniku stosowania materiałów pylistych, gdzie pył jest czynnikiem roboczym (np. malowanie natryskowe, ochrona roślin), i jako produkty uboczne (np. w trakcie spalania, obróbki mechanicznej).
Wyróżnia się także pylenie niezwiązane z procesem roboczym (np. zanieczyszczenie atmosfery) i pylenie wtórne (np. pyły zalegające na maszynach).
Właściwości emitowanych pyłów zależą od substancji, z których powstały. Skutki zdrowotne wynikające z wdychania pyłowych zanieczyszczeń zależą od stężenia, wymiarów cząstek, składu chemicznego i mineralogicznego pyłu. Najbardziej szkodliwa dla organizmu jest frakcja o średnicy mniejszej niż 7 µm, a najlepiej wchłanianym przez drogi oddechowe jest tzw. pył respirabilny.

Pyły emitowane na stanowiskach pracy

Pyły przemysłowe ze względu na skutki zdrowotne dzielą się na pyły o działaniu:

• drażniącym,
• zwłókniającym,
• rakotwórczym,
• alergizującym.

Rodzaj choroby układu oddechowego wywołanej pyłem zależy od rodzaju wdychanego pyłu. Do najczęściej spotykanych należą pylice płuc. W przemyśle występuje wiele różnorodnych pyłów, które nie wykazują właściwości zwłókniających typu kolagenowego, jak dwutlenek krzemu lub niektóre krzemiany, ale mogą wywoływać ze strony tkanki płucnej odczyny o łagodnym przebiegu, często bezobjawowe.
Pyły metali ciężkich mogą wywoływać zmiany chorobowe w płucach o charakterze ostrym lub przewlekłym. Mogą też być przyczyną zapaleń i obrzęków płuc, a nawet ich rozedmy.
Dużą toksycznością charakteryzują się beryl, rudy żelaza, niklu, chromu i uranu. Zwiększają ryzyko zachorowania na choroby nowotworowe.
Wśród pyłów szkodliwych dla zdrowia szczególnie niebezpieczne są pyły azbestu, których wdychanie prowadzi do chorób nowotworowych.
Natomiast pyły pochodzenia roślinnego i zwierzęcego mogą wykazywać działanie alergizujące, prowadzące do astmy oskrzelowej lub zapalenia pęcherzyków płucnych.
Ograniczanie i eliminowanie zagrożeń związanych z pyłami powinno obejmować działania związane z eliminacją pyłów przez zmianę materiałów, technologii, stosowanie środków ochrony zbiorowej (hermetyzację procesów, usuwanie pyłów z powietrza), środków ochrony indywidualnej i popularyzację wśród pracowników wiedzy z zakresu szkodliwego działania pyłów.

Świadczenia wypadkowe i chorobowe w orzecznictwie sądowym

Rodzaje świadczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, warunki nabywania prawa do nich oraz zasady i tryb ich przyznawania, a także ustalania ich wysokości, jak również zasady ich wypłaty określa ustawa z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322 z późn. zm.), dalej: ustawa wypadkowa.

Świadczenia wypadkowe i chorobowe w orzecznictwie sądowym

Z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługują następujące świadczenia:

• zasiłek chorobowy - dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową,
• świadczenie rehabilitacyjne - dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy,
• zasiłek wyrównawczy - dla ubezpieczonego będącego pracownikiem, którego wynagrodzenie uległo obniżeniu w wyniku stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu,
• jednorazowe odszkodowanie - dla ubezpieczonego, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu,
• jednorazowe odszkodowanie - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty,
• renta z tytułu niezdolności do pracy - dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny do pracy w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej,
• renta szkoleniowa - dla ubezpieczonego, w stosunku do którego orzeczono celowość przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie spowodowaną wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową,
• renta rodzinna - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty uprawnionego do renty z tytułu wypadku przy pracy bądź choroby zawodowej,
• dodatek do renty rodzinnej - dla sieroty zupełnej,
• dodatek pielęgnacyjny,
• pokrycie kosztów leczenia z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych oraz zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne w zakresie określonym ustawą wypadkową.

Ważne
Częściowo niezdolna do pracy jest osoba, która z powodu naruszenia sprawności organizmu (w przypadku ubezpieczonego w związku z chorobą zawodową) w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji i nie rokuje jej odzyskania po przekwalifikowaniu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 30 maja 2006 r., III AUa 142/05, OSA 2008/6/15). Z kolei w innej sprawie Sąd Najwyższy orzekł, że ubezpieczony może być uznany za częściowo niezdolnego do pracy, gdy zachował zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (np. wymagającej niższych bądź niewymagającej żadnych kwalifikacji), lecz jednocześnie utracił w znacznym stopniu zdolność do wykonywania pracy, do której posiada kwalifikacje (wyrok Sądu Najwyższego z 15 września 2006 r., I UK 103/06, OSP 2008/4/48)
Komu nie przysługują świadczenia?
Świadczenia nie przysługują:

• ubezpieczonemu, gdy wyłączną przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez niego przepisów ochrony zdrowia i życia, spowodowane umyślnie lub w wyniku rażącego niedbalstwa,
• ubezpieczonemu, który, będąc w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających bądź substancji psychotropowych, przyczynił się w znacznym stopniu do spowodowania wypadku,
• osobom prowadzącym pozarolniczą działalność i z nimi współpracującym oraz członkom ich rodzin, a także duchownym będącym płatnikami składek na własne ubezpieczenia w razie wystąpienia w dniu wypadku lub złożenia wniosku o przyznanie świadczeń z tytułu choroby zawodowej zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę przekraczającą 6,60 zł - do czasu spłaty całości zadłużenia.

Pamiętaj, że:

• w razie zawinionego naruszenia przez pracownika przepisów ochrony zdrowia i życia spoczywa na nim ciężar dowodu, że wypadek nastąpił także z innej, niezależnej od niego przyczyny (wyrok Sądu Najwyższego z 23 czerwca 1999 r., II UKN 12/99, OSNAPiUS 2000/17/669),
• winę lub rażące niedbalstwo pracownika poszkodowanego w wypadku przy pracy należy konkretnie udowodnić - nie wystarczy tu wykazanie mu nieprzestrzegania przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 23 listopada 2004 r., II UK 30/04),
• rażące niedbalstwo zachodzi, gdy poszkodowany zachowuje się w sposób ewidentnie odbiegający od norm bezpiecznego postępowania i świadczący o całkowitym zlekceważeniu przepisów ochrony zdrowia oraz życia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 15 stycznia 1998 r., III AUa 418/97, OSA 1998/11-12/44).

Ważne

1. Jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że ubezpieczony znajdował się w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych, płatnik składek kieruje go na badanie niezbędne w celu ustalenia zawartości alkoholu, środków odurzających bądź substancji psychotropowych w organizmie. Ubezpieczony ma obowiązek poddać się takiemu badaniu. Odmowa lub inne zachowanie uniemożliwiające przeprowadzenie badania powoduje pozbawienie prawa do świadczeń, chyba że ubezpieczony udowodni, że miały miejsce przyczyny, które uniemożliwiły poddanie się badaniu.
2. Świadczenia wypadkowe przysługują członkom rodziny pracownika zmarłego wskutek wypadku w drodze z pracy do domu, bez względu na stopień jego przyczynienia się do wypadku (wyrok Sądu Najwyższego z 5 marca 2003 r., II UK 194/2002, OSNP 2004/8/143).

Prawo do zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego, jednorazowego odszkodowania dla ubezpieczonego, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jednorazowego odszkodowania dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego bądź rencisty, a także pokrycia kosztów leczenia z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych oraz zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne w zakresie określonym ustawą wypadkową przedawnia się, jeżeli wspomniane zadłużenie nie zostanie uregulowane w ciągu 6 miesięcy od dnia wypadku albo złożenia wniosku o przyznanie tych świadczeń z tytułu choroby zawodowej.

Pierwsza pomoc w razie wstrząsu wywołanego zamkniętym złamaniem kośc

Zamknięte złamania kości lub urazy stawów mogą być przyczyną wstrząsu, ponieważ towarzyszy im ból i często krwawienie do mięśni.

Przy złamaniu zamkniętym kości udowej może dojść do utraty ok. 1,5 l krwi wokół złamania, przy złamaniu kości ramieniowej - ok. 0,5 l krwi - z ok. 5-6 l krwi krążącej w organizmie ludzkim. Natomiast złamanie miednicy może spowodować utratę nawet 5 l krwi do jamy brzusznej!

Pierwsza pomoc w razie wstrząsu wywołanego zamkniętym złamaniem kości

Pierwsza pomoc w razie wstrząsu wywołanego zamkniętym złamaniem kości powinna polegać na delikatnym opatrzeniu i unieruchomieniu złamanej kończyny, co zapobiegnie uszkodzeniu naczyń krwionośnych i nerwów przez ostre odłamy kostne.

Organizm ludzki po doznaniu urazu wykazuje tendencję do rozwijania reakcji wstrząsowej. Reakcja ta polega na uruchomieniu naturalnych mechanizmów ratunkowych organizmu, przechodzących stopniowo w reakcję patologiczną.
Przyczyną wystąpienia wstrząsu może być:

• utrata objętości krwi krążącej (krwawienie) lub jej osocza (oparzenie, biegunka),
• uraz lub nagłe zaburzenia pracy serca (zawał),
• rozszerzenie naczyń krwionośnych w odpowiedzi na:
  • ból,
  • toksyny bakteryjne w zakażeniu (infekcję),
  • substancję toksyczną,
  • reakcję alergiczną.

Objawy kliniczne reakcji wstrząsowej mogą przebiegać w kilku fazach. Początkowo, gdy mechanizmy kompensacyjne organizmu są jeszcze wydolne, człowiek może być przytomny, blady, spocony, mieć przyspieszoną czynność serca, przyspieszone oddychanie, może odczuwać niepokój, może być nawet pobudzony i agresywny. Jest to zasługa stresowego wydzielania między innymi adrenaliny i endorfin. Hormony te podnoszą ciśnienie krwi, działają przeciwbólowo, nawet euforycznie, obkurczają naczynia w skórze i trzewiach (zmniejszając krwawienie) oraz przyspieszają czynność serca. Niestety, jest to krótkotrwały mechanizm ratunkowy.
Stopniowo kontakt z poszkodowanym może się pogarszać, pojawiają się kłopoty z porozumiewaniem, senność, sinica ust i paznokci, spłycenie oddychania oraz zwolnienie częstości tętna.
Załamanie mechanizmów obronnych ustroju powoduje utratę przytomności, bladość i (lub) sinicę skóry i śluzówek, tętno jest wolne (lub bardzo szybkie), słabo wyczuwalne, mięśnie stają się wiotkie, dochodzi do zwolnienia i zatrzymania oddychania i następnie również krążenia.
Przeciwdziałanie rozwijaniu się reakcji wstrząsowej w warunkach doraźnych polega na zatamowaniu ewentualnych krwotoków, zapobieganiu stratom ciepła (np. przez zastosowanie folii termoizolacyjnej NRC), stabilizacji złamań i zwichnięć, działaniu przeciwbólowym, zapewnieniu komfortu oczekiwania oraz transportu poszkodowanego. W warunkach doraźnych nie wolno stosować żadnych leków przeciwbólowych, jest to dopiero zadanie lekarza!

Stanowisko sądów w kwestii służby bhp

W kwestii tego, czy zadania służby bhp mogą pełnić także specjaliści spoza zakładu pracy, sądy nie mają jednakowego stanowiska. Wprawdzie wyroki mają moc wiążącą tylko w danej sprawie, którą rozpoznaje sąd (moc wiążącą mają uchwały wydawane przez sądy w poszerzonym składzie sędziów), ale warto poznać argumenty stosowane w orzecznictwie w omawianej kwestii.

Stanowisko sądów w kwestii służby bhp

W wyroku z 13 października 2006 r., sygn. akt I OSK 263/06 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że pracodawca zatrudniający ponad 100 pracowników zobowiązany jest utworzyć służbę bhp, przy czym nie można powierzyć wykonywania zadań tej służby ani pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy, ani specjalistom spoza zakładu pracy. Ma obowiązek utworzyć służbę bhp i zatrudnić pracownika tej służby.

Podobnie w wyroku z 19 maja 2011 r. III SA/Gd 104/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, że w sytuacji, gdy pracodawca zatrudnia ponad 100 pracowników zobowiązany jest utworzyć służbę bhp. Nie może powierzać wykonywania zadań tej służby pracownikom zatrudnionym przy innej pracy, ani specjalistom spoza spółki. Taki pracodawca jest zobowiązany do utworzenia służby bhp i zatrudnienia pracownika, czy pracowników tej służby. W uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można utożsamiać pojęcia "służba bhp", zawartego w art. 237¹¹ § 1 oraz "wykonywanie zadań bhp", o którym mówi art. 237¹¹ § 2 k.p.
W ocenie sądu odrębność tych dwu form potwierdza również § 4 art. 237¹¹ kp, który stanowi, że inspektor pracy może m.in. nakazać utworzenie służby bhp, jeżeli jest to uzasadnione stwierdzonymi zagrożeniami zawodowymi. "Służba bhp" jest więc inną formą niż "wykonywanie zadań bhp", ponieważ w przeciwnym wypadku przepis § 4 w tym zakresie byłby zbędny.
A zatem zgodnie z § 1 art. 237¹¹ służbę bhp tworzy pracodawca zatrudniający więcej niż 100 pracowników, natomiast pracodawca zatrudniający do 100 pracowników powierza wykonywanie zadań służby bhp, bądź pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy, bądź wykonuje te zadania określone w pkt 1 i 2 art. 23711.

Napoje dla pracowników

Pamiętaj, że pracodawca musi zapewnić nieodpłatnie pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych odpowiednie napoje, jeżeli jest to niezbędne ze względów profilaktycznych (art. 232 Kodeksu pracy).
Rodzaje tych napojów i wymagania, jakie powinny spełniać, a także przypadki i warunki ich wydawania, określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz.U. nr 60, poz. 279).
Niektóre regulacje związane z tą problematyką zostały zawarte również w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650 z późn. zm.).

Napoje dla pracowników

Obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie:

• wody zdatnej do picia lub innych napojów - wszystkim pracownikom,
• wody i innych napojów (np. wody mineralnej, herbaty, soków owocowych) - pracownikom zatrudnionym stale lub okresowo w warunkach szczególnie uciążliwych.

Pamiętaj, że liczba, rodzaj i temperatura napojów powinny być dostosowane do warunków wykonywanej pracy oraz potrzeb fizjologicznych pracowników.
Komu przysługują napoje?
Napoje zimne lub gorące (w zależności od warunków wykonywanej pracy) trzeba zapewnić pracownikom zatrudnionym:

• w warunkach gorącego mikroklimatu (czyli w pomieszczeniach, miejscach wykonywania pracy, w których panuje wysoka temperatura) charakteryzującego się wartością wskaźnika obciążenia termicznego (WBGT) powyżej 25°C,
• w warunkach zimnego mikroklimatu (gdzie panuje niska temperatura) charakteryzującego się wartością wskaźnika siły chłodzącej powietrza (WCI) powyżej 1000,
• przy pracach na otwartej przestrzeni przy temperaturze otoczenia poniżej 10°C lub powyżej 25°C,
• przy pracach związanych z wysiłkiem fizycznym, powodującym w ciągu 1 zmiany roboczej efektywny wydatek energetyczny organizmu powyżej 1500 kcal (6280 kJ) u mężczyzn i 1000 kcal (4187 kJ) u kobiet,
• na stanowiskach pracy, na których temperatura spowodowana warunkami atmosferycznymi przekracza 28°C.

Pamiętaj także, że napoje powinny być:

• odpowiednio zimne lub gorące - w zależności od warunków wykonywania pracy,
• wzbogacone w sole mineralne i witaminy - w przypadku wykonywania pracy w warunkach gorącego mikroklimatu,
• dostępne dla pracowników w ciągu całej zmiany roboczej i w ilości zaspokajającej ich potrzeby.

Kto może dokonywać oceny ryzyka zawodowego na stanowiskach pracy

Pamiętaj, że pracodawca ma obowiązek oceny ryzyka zawodowego i dokumentowania takiego ryzyka związanego z wykonywaną pracą oraz stosowania niezbędnych środków profilaktycznych zmniejszających właśnie ryzyko zawodowe. Musi on także informować pracowników o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą, i zasadach ochrony przed zagrożeniami.

To pracodawca jest osobą odpowiedzialną za dokonywanie oceny ryzyka zawodowego oraz informowanie pracowników o ryzyku zawodowym związanym z wykonywana pracą. Oczywiście w praktyce, pracodawca sam osobiście nie będzie dokonywał oceny, lecz wyznaczy do jej dokonania zespół ekspertów, któremu zleci wykonanie określonych czynności, na podstawie wydanych przez siebie stosownych wytycznych (zarządzeń).

Kto może dokonywać oceny ryzyka zawodowego na stanowiskach pracy?

Najlepszą odpowiedzią na tytułowe pytanie jest zapis Polskiej Normy PN-N-18002:2011 Systemy zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy - Ogólne wytyczne do oceny ryzyka zawodowego.

Mianowicie, "Ocenę ryzyka zawodowego przeprowadza zespół (lub zespoły), w skład którego mogą wchodzić: pracodawca, pracownicy wyznaczeni przez pracodawcę (w tym osoby kierujące pracownikami) lub/i eksperci spoza organizacji. Zaleca się, aby zespół oceniający ryzyko zawodowe składał się z osób, które:

• znają i rozumieją zasady oceny ryzyka zawodowego,
• mają wiedzę niezbędną do identyfikowania zagrożeń na ocenianych stanowiskach,
• umieją oceniać szkodliwe następstwa występujących zagrożeń.

Dodatkowo zaleca się, aby osoby te potrafiły formułować propozycje działań korygujących i/lub zapobiegawczych prowadzących do eliminowania lub ograniczania ryzyka zawodowego, a także oceniać ich skuteczność oraz identyfikować te problemy, które powinny być rozwiązane z udziałem ekspertów zewnętrznych".
Chociaż nie ma obowiązku stosowania Polskiej Normy PN-N-18002:2011, może ona jednak stanowić - i stanowi - dobry przykład prawidłowego podejścia do oceny ryzyka zawodowego.
Dlatego w celu dokonania oceny ryzyka zawodowego należy opracować odpowiednią procedurę, określając w niej m.in.:

• niezbędne zasoby do przeprowadzenia oceny ryzyka zawodowego,
• odpowiednie osoby do realizacji poszczególnych czynności,
• potrzeby szkoleniowe dla osób prowadzących ocenę,
• wykaz stanowisk pracy podlegających ocenie,
• udział pracowników,
• dostęp do informacji,
• sposób informowania o ryzyku zawodowym.

Rola specjalistów ds. bhp
Specjaliści ds. bhp muszą pamiętać, że to oni odgrywają wiodącą rolę w zespołach oceniających ryzyko zawodowe. Przecież do zakresu obowiązków służby bhp należy także udział w dokonywaniu oceny ryzyka zawodowego, które wiąże się z wykonywaną pracą (rozporządzenie Rady Ministrów z 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy - Dz.U. nr 109, poz. 704 z późn. zm.).
Jak wygląda praktyka?
W praktyce, szczególnie w mniejszych zakładach pracy, dokonywanie oceny ryzyka powierza się najczęściej ekspertom zewnętrznym, z uwagi na brak wykwalifikowanych specjalistów z zakładu pracy do wykonywania tych czynności. Przygotowanie w tym przypadku swojego specjalisty do wykonywania oceny ryzyka jest kosztowne i może być po prostu nieopłacalne.
Jednak nieodzownym elementem w takiej sytuacji powinno być doradztwo w zakresie charakterystyki danego stanowiska pracy i identyfikacji zagrożeń ze strony zakładowego pracownika służby bhp, który najlepiej zna swoje środowisko pracy.