Bezpieczny parking

Znane są już nowe warunki techniczne parkingów, na które usuwa się pojazdy z towarami niebezpiecznymi. Określiło je nowe rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 13 listopada 2012 r. w sprawie warunków technicznych parkingów, na które są usuwane pojazdy przewożące towary niebezpieczne (Dz.U. z 2012 r. poz. 1293).

Weszło ono w życie 1 grudnia 2012 r.

Bezpieczny parking

Na parkingu muszą być wyznaczone:

• co najmniej dwa stanowiska postojowe dla usuniętych pojazdów przewożących towary niebezpieczne, z których przynajmniej jedno powinno być przelotowe i mieć wymiary co najmniej 3,5 × 20 m,
• miejsce przeładunku o wymiarach co najmniej 30 × 20 m, umożliwiające przeładunek towarów niebezpiecznych lub inne zabezpieczające czynności.

Jednak miejsca przeładunku można nie wyznaczać. Możliwe jest to, gdy co najmniej jedno stanowisko postojowe ma wymiary, które umożliwiają przeładunek towaru niebezpiecznego do innego pojazdu lub innych zabezpieczające czynności, w tym także wykonywane za pomocą odpowiednich urządzeń do przenoszenia ładunków.

30 tys. zł kary za naruszenie przepisów dotyczących postępowania powypadkowego

Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących postępowania powypadkowego jest naruszeniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, które stanowi wykroczenie przeciwko prawom pracownika.

Pracodawcy lub osoby kierujące pracownikami mogą zostać ukarani za to wykroczenie przez inspektora Państwowej Inspekcji Pracy karą grzywny w postaci mandatu karnego w wysokości do 2.000 zł, a w przypadku recydywy - 5.000 zł.

30 tys. zł kary za naruszenie przepisów dotyczących postępowania powypadkowego

Inspektor pracy zamiast wystawiania mandatu karnego może skierować wniosek do sądu rejonowego o ukaranie osoby winnej popełnienia wspomnianego wykroczenia grzywną od 1.000 do 30.000 zł.
Ponadto pracodawca nie wykonujący nakazu inspektora pracy może zapłacić grzywnę do 10.000 zł, a jeżeli jest osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej - 50.000 zł. W przypadku wielokrotnego nakładania grzywny jej kwoty to odpowiednio 50.000 i 200.000 zł.
Osoba, która wbrew obowiązkowi nie zawiadomi w terminie właściwego organu o wypadku przy pracy lub nie sporządzi albo nie przedstawi wymaganej dokumentacji, popełnia przestępstwo przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową, podlegające alternatywnie:

• grzywnie do 180 stawek dziennych (wysokość stawki dziennej jest uznaniowa i zależy od decyzji sądu, który ustalając ją, bierze pod uwagę m.in. dochody sprawcy, jego warunki osobiste oraz możliwości zarobkowania),
• karze ograniczenia wolności

(art. 221 Kodeksu karnego).

Środki ochrony oczu muszą być dobrane do warunków panujących na stanowisku pracy

Ochronniki oczu należą do środków ochrony indywidualnej bezpośrednio chroniących oczy użytkownika przed narażeniem na czynniki niebezpieczne i szkodliwe czy uciążliwe i mają charakter ochrony biernej. Stosuje się je wówczas, gdy:

- źródło narażenia nie może być usunięte, lub
- nie mogą być zastosowane skuteczne środki ochrony zbiorowej.
Środki ochrony indywidualnej oczu należy dobierać w sposób eliminujący ryzyko uszkodzenia oka lub zmniejszający to ryzyko do najniższego możliwego do osiągnięcia w danych warunkach poziomu, a także w sytuacjach wymaganej poprawy komfortu pracy i ograniczenia jej uciążliwości.

Środki ochrony oczu muszą być dobrane do warunków panujących na stanowisku pracy

Środki ochrony oczu mają za zadanie zapobiegać uszkodzeniom oczu spowodowanym:

• czynnikami mechanicznymi,

• chemicznymi,

• biologicznymi,

• termicznymi,

• szkodliwym promieniowaniem - w zależności z jakim zagrożeniem mamy do czynienia.

W praktyce zdarzają się sytuacje, iż zagrożenie spowodowane jest jednocześnie przez więcej niż jeden czynnik niebezpieczny. Biorąc powyższe pod uwagę należy tak dobierać środki ochrony oczu by były jednocześnie skuteczne dla wszystkich możliwych do wystąpienia czynników niebezpiecznych na stanowisku pracy.
Dostarczane pracownikom do stosowania środki ochrony oczu powinny:

• skutecznie chronić przed występującymi czynnikami niebezpiecznymi i szkodliwymi,

• być dostosowane do warunków panujących na stanowisku pracy, na którym mają być stosowane,

• być odpowiednie do wykonywania czynności określonych dla danego pracownika,

• być tak dobrane, aby stosowanie ich nie powodowało szkody dla bezpieczeństwa i zdrowia użytkownika,

• być ergonomiczne, z uwzględnieniem cech antropologicznych i stanu zdrowia pracownika,

• zapewniać możliwość regulacji w celu dopasowania do cech indywidualnych użytkownika,

• umożliwiać równoczesne stosowanie z innymi środkami ochrony indywidualnej bez zmniejszenia funkcji ochronnych lub użytkowych,

• spełniać wymagania określone w przepisach dotyczących środków ochrony indywidualnej.

Zapobieganie zagrożeniom związanym z podnoszeniem - maszyny

Maszyna powinna być tak zaprojektowana i wykonana, aby utrzymywała stateczność, podczas pracy oraz w trakcie postoju, a także podczas wszystkich etapów transportu, montażu i demontażu, możliwych do przewidzenia awarii elementów składowych oraz wykonywania prób, zgodnie z instrukcją.

Wynika to z § 90 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn - Dz.U. nr 199, poz. 1228 z późn. zm.).
Aby spełnić określone powyżej wymagania producent lub jego upoważniony przedstawiciel powinien stosować właściwe metody sprawdzania.
Natomiast maszyna poruszająca się po prowadnicy lub torze powinna być wyposażona w urządzenia zabezpieczające ją przed wypadnięciem.

Zapobieganie zagrożeniom związanym z podnoszeniem - maszyny

Gdy mimo zastosowania urządzeń zabezpieczających maszynę przed wypadnięciem pozostaje ryzyko jej wykolejenia się lub uszkodzenia szyny, prowadnicy albo części jezdnych maszyny, należy zastosować takie urządzenia, które zapobiegają:

• upadkowi sprzętu lub części,
• wypadnięciu ładunku,
• wywróceniu się maszyny

(§ 91 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 października 2008 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn - Dz.U. nr 199, poz. 1228 z późn. zm.).
Należy także pamiętać, że maszyna, osprzęt do podnoszenia i ich części powinny wytrzymywać naprężenia, którym mogą być poddane zarówno podczas użytkowania, jak i postoju, instalowania oraz w warunkach użytkowania i wszystkich konfiguracjach określonych przez producenta, przy uwzględnieniu, gdzie jest to konieczne:

• warunków atmosferycznych,
• sił wywieranych przez ludzi.

Wspomniane wymagania powinny być również spełnione podczas:

• transportu maszyny,
• montażu maszyny,
• demontażu maszyny.

W lipcu 2013 r. specjalista ds. bhp może stracić stanowisko

Podnoszenie kwalifikacji pracowników bhp

Pewien pracownik służby bhp posiadający zawód technika bhp w dniu wejścia w życie przepisów z 2004 r. podwyższających kwalifikacje pracowników bhp był zatrudniony na stanowisku specjalisty ds. bhp. Czy zachowując stanowisko specjalisty ds. bhp do 2013 r. może również pełnić obowiązki specjalisty ds. bhp w innych zakładach na umowę zlecenie.

Osoby, które w dniu wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 2 listopada 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy tj. 1 lipca 2005 r. pełniły obowiązki specjalisty ds. bhp i posiadały zawód technika bhp mogą być zatrudnione na tym stanowisku do 30 czerwca 2013 r. Do tej daty można powierzyć tym osobom wykonywanie zadań służby bhp na podstawie umowy zlecenia - jako specjalistom spoza zakładu pracy.
Zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2005 r. pracownikami służby bhp mogły być osoby spełniające następujące wymagania kwalifikacyjne:
1. Inspektorem ds. bhp mogła być osoba posiadająca:

• wyższe wykształcenie i co najmniej 2-letni staż zawodowy,
• zawód technika bhp lub,
• średnie wykształcenie i co najmniej 4-letni staż zawodowy;

2. Starszym inspektorem ds. bhp mogła być osoba posiadająca:

• wyższe wykształcenie i co najmniej 4-letni staż zawodowy lub
• zawód technika bhp oraz co najmniej 3-letni staż zawodowy lub
• średnie wykształcenie i co najmniej 6-letni staż zawodowy;

3. Specjalistą ds. bhp mogła być osoba posiadająca;

• wyższe wykształcenie o specjalności "bezpieczeństwo i higiena pracy" lub studia podyplomowe w zakresie bhp,
• wyższe wykształcenie i co najmniej 3-letni staż pracy w służbie bhp,
• zawód technika bhp oraz co najmniej 5-letni staż w służbie bhp,

4. Głównym specjalistą ds. bhp mogła być osoba posiadająca:

• wyższe wykształcenie o specjalności "bezpieczeństwo i higiena pracy" lub studia podyplomowe w zakresie bhp oraz co najmniej 2-letni staż pracy w służbie bhp lub
• wyższe wykształcenie i co najmniej 6-letni staż pracy w służbie bhp.

Od 1 lipca 2005 r. wymagania kwalifikacyjne niezbędne do zajmowania określonych stanowisk w służbie bhp uległy zmianie. Jednak osoby zatrudnione w służbie bhp i wykonujące zadania tej służby w tym dniu lub którym zadania te powierzono jako specjalistom spoza zakładu pracy, niespełniające nowych (obecnie obowiązujących) wymagań zachowały prawo do zatrudnienia w służbie bhp i wykonywania zadań tej służby np. na podstawie umowy zlecenia przez okres 8 lat od powyżej wskazanej daty.

A może tak wyjechać?

Nie od dziś wielu pracowników służby bhp zastanawia się nad wyjazdem do pracy w innym kraju Unii Europejskiej, choć jest ich znacznie więcej, niż jeszcze kilka lat temu. Powody takiego stanu rzeczy wszyscy doskonale znamy, więc nie będę tu o nich pisał...

Najczęściej stawiane sobie pytanie brzmi wtedy zazwyczaj, czy zagraniczny pracodawca uzna moje kwalifikacje zdobyte tu, w Polsce. Odpowiedź na nie nie jest prosta. Sprawa dotycząca uznawania wykształcenia do celów zawodowych jest w UE traktowana niejednolicie.

A może tak wyjechać?

Jedynie w przypadku uznawania kwalifikacji zawodowych do pracy w zawodach regulowanych, czyli takich, których wykonywanie jest uzależnione od spełnienia wymagań kwalifikacyjnych i warunków określonych w odrębnych przepisach danego państwa, w krajach Unii Europejskiej istnieją unijne dyrektywy obowiązujące w takich państwach. Decyzja o zakwalifikowaniu zawodu do grupy regulowanych należy do każdego państwa członkowskiego UE z osobna. Ten sam zawód może być zawodem regulowanym w jednym państwie UE, podczas gdy w pozostałych nie będzie za taki uważany.

Praktyczne rady
W razie zamiaru podjęcia pracy w sektorze usług bhp w innych krajach UE radzimy w każdym przypadku dowiadywać się w ośrodku informacji danego państwa, czy określony zawód jest regulowany i jakie procedury uznania kwalifikacji zawodowych przewiduje ustawodawstwo tego kraju.

Niebezpieczne biuro

Brak szczegółowych przepisów w sprawie bhp przy pracach biurowych powoduje, że do kontroli, oceny i zapewnienia właściwych warunków pracy w biurze konieczna jest znajomość oraz przestrzeganie wymagań zawartych w wielu przepisach prawnych.

Biuro nie jest wolne od zagrożeń wypadkowych i chorobowych, a przede wszystkim uciążliwości pracy. Jak zorganizować pracę administracyjno-biurową, aby pracownicy byli jak najmniej narażeni na wspomniane zagrożenia i uciążliwości?

Jakie zagrożenia i uciążliwości występują w biurze?

Kluczowym zagadnieniem warunkującym prawidłowe wywiązywanie się z obowiązków biurowych jest znajomość czynników niebezpiecznych, szkodliwych i uciążliwych oraz związanych z nimi zagrożeń występujących na stanowiskach pracy. Osoby zatrudnione w biurach są narażone na oddziaływanie różnorodnych czynników zagrażających ich zdrowiu, a niekiedy nawet życiu.

Czynniki występujące w procesach pracy zostały podzielone na:

• niebezpieczne (ich oddziaływanie na pracującego prowadzi lub może prowadzić do urazu lub innego istotnego natychmiastowego pogorszenia stanu jego zdrowia bądź do śmierci),
• szkodliwe (ich oddziaływanie na pracującego prowadzi lub może prowadzić do schorzenia).

W zależności od charakteru oddziaływania na człowieka niebezpieczne i szkodliwe czynniki środowiska pracy dzieli się na następujące grupy:

• fizyczne (np. elementy urządzeń technicznych znajdujące się w ruchu, prąd elektryczny, powierzchnie, na których możliwy jest upadek),
• chemiczne (np. substancje i preparaty toksyczne, drażniące, uczulające),
• biologiczne (np. bakterie, wirusy, grzyby),
• psychofizyczne (np. obciążenie fizyczne statyczne i dynamiczne, obciążenie umysłowe).

Podstawowe czynniki niebezpieczne i szkodliwe oraz związane z nimi zagrożenia i uciążliwości występujące w biurach to:

• prąd elektryczny - porażenie prądem zasilającym urządzenia biurowe (np. komputery, kopiarki), urządzenia oświetleniowe i grzewczo-wentylacyjne (np. lampy stołowe, wentylatory, dmuchawy), przedłużacze, przewody, gniazda i wtyczki, tablice bezpiecznikowe,
• ruchome elementy urządzeń biurowych (np. wentylatorów, kserokopiarek, niszczarek),
• powierzchnie, na których możliwy jest upadek pracownika (np. uszkodzone podłogi i wykładziny, progi, zawilgocone posadzki z terakoty, układanie i zdejmowanie materiałów z regałów i półek bez dostępu z poziomu podłogi),
• środki chemiczne (np. drażniące, uczulające środki czystości, dezynfekcyjne, bakteriobójcze),
• przemieszczanie ciężkich przedmiotów (np. komputerów, kopiarek, mebli biurowych),
• powierzchnia i kubatura pomieszczeń oraz miejsc pracy (np. pomieszczenia zbyt ciasne, za niskie),
• temperatura, wilgotność i ruch powietrza w pomieszczeniach pracy (np. brak wentylacji naturalnej, ogrzewania zapewniającego właściwą temperaturę),
• oświetlenie w pomieszczeniach pracy (np. brak oświetlenia dziennego, niewłaściwe natężenie oświetlenia sztucznego),
• hałas w miejscu pracy (np. hałas pochodzący ze źródeł zewnętrznych i wewnętrznych, urządzeń biurowych, instalacji oraz urządzeń wentylacyjnych),
• obciążenia fizyczne spowodowane na przykład niestosowaniem zasad ergonomii w organizacji i wyposażeniu stanowisk pracy (np. nieregulowane, niedostosowane do wzrostu pracownika siedzisko i stół na stanowisku pracy),
• obciążenia nerwowo-psychiczne (nadmierne obciążenie umysłu, obciążenia emocjonalne).