Specjalnie na trudne czasy

Specjalnie na trudne czasy...

Ograniczenie poziomu hałasu do wartości dopuszczalnych jest obowiązkiem prawnym. Argument o konieczności dostosowania warunków prowadzenia działalności gospodarczej do wymogów odpowiednich przepisów jest jednak w wielu przypadkach dla pracodawców mało przekonujący. Z pewnością o wiele bardziej motywujące do podjęcia przedsięwzięć wyciszeniowych jest to, że zmniejszenie hałasu w firmie to najczęściej, z ekonomicznego punktu widzenia, dobra inwestycja.

Pracodawca osiągnie korzyści przede wszystkim dzięki temu, że nastąpi znaczne ograniczenie strat powodowanych hałasem w miejscu pracy.
Największe możliwości zysku występują w zakresie poprawy produktywności firmy, przez zwiększenie ilościowego efektu pracy i - może przede wszystkim - poprawy jakości pracy, a dzięki temu ograniczenie liczby braków i odpadów.
Na przykład w przeciętnych warunkach przemysłowych przy obróbce metali, drewna czy tworzyw sztucznych zmniejszenie poziomu hałasu nawet o 1 dB (A), przy jego poziomie rzędu 70-105 dB (A) istotnie wpływa na pracowników i wykonywaną przez nich pracę.
Pamiętaj także o zasadzie, że im większe jest natężenie hałasu, tym zysk z jego obniżenia również jest większy.
Na przykład:

• dla hałasu o poziomie rzędu 105 dB (A) obniżenie poziomu hałasu docierającego do pracowników o 1 dB (A) powoduje wzrost ilościowego efektu pracy o 2,8%,
• przy poziomie hałasu rzędu 95 dB (A) zysk ten wynosi 1,7%,
• dla hałasu o wartości równej dopuszczalnej obecnie normie, czyli 85 dB (A), można uzyskać efekt w postaci zwiększenia ilościowego efektu pracy o 1% na każdy dB (A) obniżenia poziom dźwięku,
• nawet przy - wydawałoby się - małym hałasie rzędu 70 dB (A) obserwuje się jeszcze zysk, w wysokości około 0,5% na każdy dB (A).

Warto wiedzieć, że korzyści uzyskane dzięki zmniejszeniu liczby braków i odpadów są trudniejsze do oszacowania. W znacznej mierze zależą od wartości surowców i półproduktów użytych do produkcji. Z pewnością w niektórych przypadkach mogą osiągać znaczące wartości.
W niektórych przypadkach przeprowadzenie prac wyciszeniowych może wiązać się z modernizacją maszyn i urządzeń technicznych, co już samo w sobie może prowadzić do zwiększenia wydajności pracy.
Dzieje się tak zarówno dzięki wprowadzeniu nowocześniejszych rozwiązań technologicznych, jak i dostosowaniu maszyn do wymagań ergonomii, co wydatnie ułatwia obsługę i istotnie przyspiesza czas przeznaczony na wykonanie jednostkowych czynności.
Po prostu krótszy czas wykonania pracy to mniejsze zmęczenie i więcej produkcji za tę samą cenę, czyli czysty zysk!
Ponadto bardzo istotne znaczenie może mieć także odbiór działań pracodawcy przez samych pracowników.
Regułą jest, że pracownicy, którzy dostrzegają troskę pracodawcy o ich warunki pracy (a przejawem takiej troski są niewątpliwie prace wyciszeniowe), czują się bardziej związani emocjonalnie z firmą, dzięki czemu efekty ich pracy są lepsze i mniejsza jest rotacja personelu, a to w prosty sposób przekłada się na zyski pracodawcy.
Na przykład w jednym z zakładów przetwórstwa mleka pracownicy uparcie odmawiali stosowania indywidualnych ochron słuchu podczas pracy na stanowisku obsługi maszyny do automatycznego pakowania masła, mimo występowania na tym stanowisku dużych przekroczeń dopuszczalnego poziomu dźwięku. Tłumaczyli, że ochronniki słuchu nie pozwalają im na wcześniejsze zauważenie momentu, gdy następują zakłócenia w procesie pakowania. Pracując bez ochronników, są w stanie usłyszeć, że z maszyną dzieje się coś złego, zanim stanie się to widoczne i zniszczeniu ulegnie spora porcja świeżego masła. Ponieważ skutki działania hałasu ujawniają się dopiero po kilku latach, nie brali poważnie pod uwagę możliwości utraty słuchu. Zrealizowanie prac wyciszeniowych umożliwiało pracownikom w dalszym ciągu usłyszenie zakłóceń, zanim awaria stanie się widoczna, tym razem jednak już bez negatywnych skutków dla ich zdrowia.
Korzyści w zakresie bhp dla pracowników
Mniejszy hałas w zakładzie pracy to jednocześnie mniejsza liczba wypadków przy pracy i urazów - o ok. 10% na każdy dB (A).
Mniejszy hałas w firmie to także zmniejszenie pozawypadkowej absencji chorobowej o ok. 4% na każdy dB (A).
W końcu mniejszy hałas w zakładzie pracy to również mniejsze ryzyko wystąpienia u pracowników głuchoty zawodowej.

Odpady komunalne na terenie firmy

Miejsca, w których magazynowane są odpady komunalne na terenie firmy, powinny być odpowiednio oznakowane.

Wspomniane oznakowanie powinno uwzględniać:
- znaki bezpieczeństwa i ochrony przeciwpożarowej,
- rodzaj magazynowanych odpadów.
Wszystkie zasuwy, zawory i przełączniki powinny być oznakowane w taki sposób, aby ich położenie pozwoliło jednoznacznie określić, czy otwierają lub zamykają przepływ mediów. Natomiast w pomieszczeniach stałej obsługi należy umieścić schematy opisujące działanie każdego zaworu.

Odpady komunalne na terenie firmy

Teren zakładu pracy powinien być oświetlony i ogrodzony w sposób uniemożliwiający wstęp osobom nieupoważnionym.

Pracodawca musi wyznaczyć kompetentnego pracownika do kierowania ruchem pojazdów na składowiskach odpadów komunalnych.
W firmach zajmujących się termicznym przekształcaniem odpadów, w których unieszkodliwia się odpady komunalne, mają odpowiednio zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 17 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach i instalacjach energetycznych (Dz.U. nr 80, poz. 912).
Pracodawca ma obowiązek oznaczyć za pomocą właściwych tablic poszczególne obiekty i instalacje znajdujące się na terenie firmy, zgodnie z instrukcją eksploatacji, dokumentacją techniczno-ruchową lub projektem budowlanym.
Informacje znajdujące się na wspomnianych tablicach muszą zawierać dane dotyczące przeznaczenia danego obiektu i instalacji oraz rodzaju przesyłanych przez nie mediów.
Pracodawca musi także przygotować wyciąg z istotnych dla danego etapu eksploatacji składowiska odpadów postanowień zawartych w instrukcji eksploatacji tego składowiska i udostępnić go do stałego korzystania wszystkim pracownikom biorącym udział w normalnym toku pracy składowiska odpadów, pracach konserwacyjno-remontowych oraz w innych uzasadnionych przypadkach.
Należy zwrócić szczególną uwagę, że:

• nie wolno prowadzić prac wyładunkowych odpadów komunalnych na składowisku w sytuacji, gdy w pobliżu znajdują się osoby niezajmujące się bezpośrednio obsługą pojazdu służącego do transportu odpadów,
• zabronione jest rozładowywanie pojazdów w odległości mniejszej niż 5 m od krawędzi skarpy składowiska.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa osobom znajdującym się na terenie składowiska i pojazdom kierujący ich ruchem prowadzi ruch jednokierunkowy eliminujący konieczność cofania pojazdami.
Natomiast same odpady powinny być dostarczane do odpowiednich kwater i w pobliże skarp przez:

• samojezdne urządzenia do robót ziemnych,
• inne urządzenia techniczne.

Wentylacja i klimatyzacja pomieszczeń pracy biurowej

Pomieszczenia pracy biurowej powinny być zabezpieczone przed niekontrolowaną emisją ciepła w drodze promieniowania, przewodzenia i konwekcji, a także napływem chłodnego powietrza z zewnątrz.

W pomieszczeniach takich powinna być zapewniona wymiana powietrza wynikająca z ich funkcjonalnych i użytkowych potrzeb, dostosowana do bilansu ciepła, wilgotności oraz występujących stałych i gazowych zanieczyszczeń (np. ozonem i tlenkami azotu w pomieszczeniach, w których eksploatowane są kserokopiarki).
Jednym z warunków spełnienia wspomnianych wymagań jest zapewnienie odpowiedniej wymiany powietrza przez zastosowanie właściwie dobranej i sprawnej wentylacji lub klimatyzacji.

Wentylacja i klimatyzacja pomieszczeń pracy biurowej

Wentylacja to proces usuwania z pomieszczeń zanieczyszczonego powietrza i dostarczania w jego miejsce powietrza świeżego.

Pamiętaj, że wentylowanie pomieszczeń jest konieczne, ponieważ powietrze we wszystkich pomieszczeniach, a więc i pracy biurowej, stale ulega zanieczyszczeniu.
Wentylacja naturalna
Wentylacja pomieszczeń może następować w sposób naturalny. Dzięki różnicy temperatury, a więc i gęstości powietrza wewnątrz oraz na zewnątrz budynku, jak również dzięki działaniu wiatru powietrze dostaje się do budynku przez nieszczelności w oknach i drzwiach lub przez specjalne nawiewniki, a wydostaje się przez kratki oraz kanały wentylacyjne.
Skuteczność wentylacji naturalnej zależy od warunków atmosferycznych, a więc zmienia się w ciągu roku.
Wentylacja mechaniczna
Wentylacja może także działać w sposób mechaniczny. Wymiana powietrza jest wtedy niezależna od jakichkolwiek wpływów atmosferycznych, a wymuszony przepływ powietrza uzyskuje się dzięki zastosowaniu wentylatora. Możliwe jest również poddanie powietrza obróbce przed wprowadzeniem go do pomieszczeń lub sieci, przez jego:

• ogrzanie,
• ochłodzenie,
• odpylenie,
• nawilżenie,
• osuszenie.

Klimatyzacja
Z kolei klimatyzacja to utrzymywanie odpowiednich warunków ciśnienia, temperatury, wilgotności oraz składu chemicznego powietrza wolnego od zanieczyszczeń w zamkniętych pomieszczeniach. Służą do tego specjalne urządzenia nazywane klimatyzatorami. Celem klimatyzacji jest zapewnienie właściwych warunków higienicznych i dobrego samopoczucia pracowników.
Wilgotność względna powietrza
Jednym z ważnych parametrów powietrza w środowisku pracy jest jego wilgotność względna, czyli stosunek ilości pary wodnej zawartej w powietrzu do ilości maksymalnej przy danej temperaturze. Wyrażona w procentach wilgotność względna powietrza wywiera duży wpływ na warunki pracy. Optymalne warunki wilgotności powietrza są zależne w dużym stopniu od temperatury otoczenia. Pracownik ma dobre samopoczucie, jeżeli w temperaturze:

• 18-20°C względna wilgotność powietrza wynosi 40-50%,
• 25°C względna wilgotność powietrza wynosi 35-40%.

Dopływ powietrza na stanowiskach pracy może być zapewniony w sposób naturalny przez kanały wentylacyjne, okna, drzwi. Optymalne prędkości ruchu powietrza wynoszą:

• w ciepłej porze roku od 0,2 do 0,5 m/s,
• w zimnej porze roku od 0,2 do 0,3 m/s.

Ruch powietrza w temperaturach niskich wzmaga uczucie zimna, w umiarkowanych powoduje pewne ochłodzenie. W temperaturach wysokich (powyżej 35°C) ruch powietrza nie przynosi pracownikom ulgi, ale zwiększa uczucie gorąca.
Wietrzenie pomieszczeń
Bardzo ważnym elementem wywołującym ruch powietrza jest wietrzenie pomieszczeń. Podczas wietrzenia pamiętaj, że:

• jednostronne wietrzenie pomieszczeń przynosi pożądane skutki, gdy głębokość pomieszczenia nie jest większa niż 8,5 m (wtedy wietrzenie jest wystarczające),
• okna wykorzystywane do wietrzenia powinny być wyposażone w lufciki lub mechanizm do ich uchylania (utrzymujący okno w stałej pozycji),
• przy sporadycznym wietrzeniu nie wolno dopuszczać do powstawania lokalnych przeciągów,
• świeże powietrze doprowadzane do stanowisk pracy przez system wentylacji powinno być zasysane z miejsc, w których powietrze nie jest zanieczyszczone.

W instalacjach wentylacyjnych i klimatyzacyjnych istnieją sprzyjające warunki do rozwoju chorobotwórczych bakterii Legionella, które mogą powodować chorobę zakaźną legionelozę, występującą pod postacią zachorowań grypopodobnych, a czasami śmiertelnego zapalenia płuc. Zachorowania następują, w przypadku gdy do układu oddechowego człowieka dostanie się aerozol wodno-powietrzny zawierający bakterie rodzaju Legionella (zwłaszcza Legionella pneumophila). Ryzyko zachorowania dotyczy wszystkich, choć szczególnie ludzi z obniżoną odpornością, palaczy, diabetyków.
Instalacje wentylacji i klimatyzacji występują bardzo często w budynkach użyteczności publicznej, w tym w budynkach biurowych. W przypadku pojawienia się bakterii Legionella powstaje więc jednoczesne zagrożenie dużej liczby ludzi. W związku z tym w wielu krajach legionelozę traktuje się jako zagrożenie zdrowia publicznego.
W Polsce nie były prowadzone szeroko zakrojone badania dotyczące obecności bakterii Legionella w instalacjach wentylacyjnych i klimatyzacyjnych. Nie wiadomo więc, jak często wywołuje ona zachorowania ludzi przebywających w pomieszczeniach klimatyzowanych. Z doświadczeń innych krajów wynika jednak, że zagrożenia są znaczne. Szczególne znaczenie dla zapewnienia wymagań higienicznych zapobiegających legionelozie należy przywiązywać do prawidłowej eksploatacji i konserwacji instalacji wentylacyjnych oraz klimatyzacyjnych, określając zakres, częstotliwość oraz sposób wykonywania i dokumentowania kontroli.
Podstawowe znaczenie w zapobieganiu ryzyku wystąpienia legionelozy związanej z instalacjami wentylacji i klimatyzacji ma utrzymywanie instalacji we właściwym stanie higienicznym oraz technicznym. Konieczne jest więc:

• przeprowadzanie okresowych kontroli stanu technicznego i czystości instalacji,
• konserwacja, naprawa lub wymiana uszkodzonych elementów instalacji,
• okresowe czyszczenie instalacji środkami mechanicznymi,
• właściwa, zgodna z zaleceniami producenta, eksploatacja,
• okresowe czyszczenie (dezynfekcja) instalacji środkami chemicznymi,
• kontrola jakości i uzdatnianie wody wykorzystywanej w instalacjach klimatyzacji do procesów przygotowania powietrza doprowadzanego do pomieszczeń.

Do dezynfekcji instalacji wentylacji i klimatyzacji zaleca się stosowanie biocydów, takich jak:

• czterorzędowe związki amoniowe,
• alkohole,
• halogeny,
• podchloryny,
• związki nadtlenowe,
• związki fenolowe,
• aldehydy,
• jodofory.

Aby zapobiec wzrostowi odporności bakterii, rodzaj stosowanych biocydów powinien być regularnie zmieniany, a wybór środka dezynfekcyjnego oraz jego stężenia dokonywany przez specjalistę ds. higieny. Środek dezynfekcyjny powinien mieć atest (np. Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny) z zaznaczeniem, że może być stosowany w instalacjach klimatyzacyjnych.

Czy specjalista ds. bhp może przeprowadzić instruktaż stanowiskowy bhp dla kierowców wózków widłowych?

Kwestia prowadzenia instruktaży (w tym stanowiskowych) przez pracowników służby bhp, będących np. specjalistami ds. bhp, została uregulowana w:

- rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bhp (Dz.U. nr 180, poz. 1860 ze zm.),
- rozporządzeniu Rady Ministrów z 2 września 1997 r. w sprawie służby bhp (Dz.U. nr 109, poz. 704 ze zm.).
Rozporządzenie w sprawie szkolenia w dziedzinie bhp określa, że instruktaż ogólny przeprowadza pracownik służby bhp, a instruktaż stanowiskowy bhp wyznaczona przez pracodawcę osoba kierująca pracownikami lub pracodawca, jeżeli osoby te posiadają odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe oraz są przeszkolone w zakresie metod prowadzenia instruktażu stanowiskowego bhp. Zatem osobą kompetentną do przeprowadzania instruktażu stanowiskowego dla kierowców wózków widłowych może być np.: kierownik, mistrz, brygadzista, w którego gestii leży eksploatacja wózków widłowych.
Natomiast rozporządzenie w sprawie służby bhp określa, że służba bhp nie może być obciążana innymi zadaniami niż wymienione w paragrafie dotyczącym zadań służby bhp (z wyjątkiem pracownika zatrudnionego przy innej pracy). Zaś w punkcie dotyczącym szkoleń ograniczono zakres działania służby bhp do współpracy z właściwymi komórkami organizacyjnymi lub osobami, w szczególności w zakresie organizowania i zapewnienia odpowiedniego poziomu szkoleń w dziedzinie bhp oraz zapewnienia właściwej adaptacji zawodowej nowo zatrudnionych pracowników.

Czy specjalista ds. bhp może przeprowadzić instruktaż stanowiskowy bhp dla kierowców wózków widłowych?

Specjalista ds. bhp nie powinien przeprowadzać instruktażu stanowiskowego bhp dla operatorów wózków widłowych, chyba że pracuje w zakładzie zatrudniającym do 100 pracowników jako kierownik (mistrz) oddziału, w którym są eksploatowane wózki podnośnikowe a wykonywanie zadań służby bhp zostało mu dodatkowo powierzone.

Nieco inaczej wygląda sytuacja w zakresie szkoleń okresowych bhp - tę część szkolenia, która jest poświęcona przepisom bhp czy wypadkom przy pracy może (a nawet jest wskazane), aby prowadził pracownik służby bhp, gdyż jest osobą najbardziej kompetentną w tej dziedzinie.
Podobnie jest ze szkoleniami dodatkowymi, np. po:

• wypadku przy pracy,
• zdarzeniu potencjalnie wypadkowym,
• zmianie przepisów,
• wnioskach po kontrolach wewnętrznych czy zewnętrznych

jak najbardziej prawidłowym jest, aby przeprowadzał je właśnie specjalista ds. bhp.
Jeżeli chodzi o osoby nowoprzyjęte, mające zgodę na poruszanie się po terenie zakładu pracy a zatrudnione na stanowiskach, na których nie występuje narażenie na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, uciążliwych lub niebezpiecznych to przechodzą one jedynie szkolenie bhp w zakresie instruktażu ogólnego, który przeprowadza pracownik służby bhp. Jeżeli jednak poruszanie się tych osób po terenie zakładu stwarza jakiekolwiek narażenia, to pracownicy ci przechodzą również instruktaż stanowiskowy bhp przeprowadzany przez osobę nimi kierującą.

Jak prawidłowo kwalifikować wypadki przedstawicieli handlowych?

W jaki sposób prawidłowo kwalifikować wypadki przedstawicieli handlowych?

Jak zakwalifikować zdarzenie wypadkowe, w wyniku którego przedstawiciel handlowy doznał urazu nogi, idąc z domu do powierzonego mu samochodu służbowego, aby udać się nim do pracy?

W przytoczonym przypadku istnieją 2 możliwe scenariusze kwalifikacji prawnej opisanego zdarzenia wypadkowego. Mianowicie:
1) zdarzenie takie można zakwalifikować jako wypadek w drodze do pracy, gdyż odpowiada ono definicji takiego wypadku, wg której za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do bądź z miejsca wykonywania zatrudnienia albo innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, jeżeli droga ta była najkrótsza oraz nie została przerwana (art. 57b ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz.U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 z późn. zm.),
2) zdarzenie takie można zakwalifikować jako wypadek zrównany z wypadkiem przy pracy, przy założeniu, że pracownik (przedstawiciel handlowy) udawał się w opisanych okolicznościach w podróż służbową do wykonywania pracy w określonym zakładzie pracy jako przedstawiciel handlowy swojego pracodawcy (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych - Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322 z późn. zm.).

Wyposażenie obszarów wodnych pod względem bezpieczeństwa

10 marca 2012 r. zaczęło obowiązywać nowe rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 27 lutego 2012 r. w sprawie wymagań dotyczących wyposażenia wyznaczonych obszarów wodnych w sprzęt ratunkowy i pomocniczy, urządzenia sygnalizacyjne i ostrzegawcze oraz sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne (Dz.U. poz. 261).
Zostało ono wydane na podstawie art. 10 ustawy z 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. nr 208, poz. 1240).

Wyposażenie obszarów wodnych pod względem bezpieczeństwa

Nowe rozporządzenie było poprzedzone starym rozporządzeniem Rady Ministrów z 6 maja 1997 r. w sprawie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających sporty wodne (Dz.U. nr 57, poz. 358 z późn. zm.), które przestało obowiązywać 10 marca 2012 r. odnośnie wymagań dotyczących wyposażenia wyznaczonych obszarów wodnych w:

• sprzęt ratunkowy,
• sprzęt pomocniczy,
• urządzenia sygnalizacyjne,
• urządzenia ostrzegawcze,
• sprzęt medyczny,
• leki,
• artykuły sanitarne.

Co określa nowe rozporządzenie?
Nowe rozporządzenie określa wymagania dotyczące wyposażenia wyznaczonych obszarów wodnych w sprzęt ratunkowy i pomocniczy, urządzenia sygnalizacyjne oraz ostrzegawcze, a także sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne (§ 1 nowego rozporządzenia).
Wyposażenie kąpieliska
Kąpielisko musi być wyposażone w:

• ratowniczą łódź motorową - 1 na każde 400 m linii brzegowej,
• ratowniczą łódź wiosłową - 1 na każde 100 m linii brzegowej,
• koło ratunkowe z nietonącą linką o długości 25 m lub pasy ratownicze - 1 szt. na każde 50 m linii brzegowej, umieszczone w pobliżu lustra wody,
• żerdzie ratunkowe - na kąpieliskach mających pomosty stałe lub pływające - 2 szt.,
• liny asekuracyjne o długości minimum 80 m na kołowrotku lub w zasobniku linowym - 1 na każde 100 m linii brzegowej,
• tubę głosową elektroakustyczną na każdym stanowisku ratowniczym,
• tablicę do zamieszczania informacji o temperaturze wody i powietrza, szybkości wiatru oraz wysokości fali,
• akustyczny sygnał alarmowy typu gwizdek, gong, dzwon lub syrena - po 1 szt. na każdym stanowisku ratowniczym,
• środki łączności między stanowiskami ratowniczymi,
• rzutki ratunkowe - po 1 szt. dla każdego ratownika wodnego,
• lornetki - 1 szt. na każdym stanowisku ratowniczym,
• zestaw do nurkowania (płetwy, maska i fajka) - po 1 kpl. dla każdego ratownika wodnego,
• podwyższone stanowiska ratownicze dla ratowników wodnych - 1 na każde 100 m linii brzegowej,
• maszt z kompletem flag przy każdym stanowisku ratowniczym,
• sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne
  (§ 2 ust. 1 pkt 1-15 nowego rozporządzenia).

Wyposażenie miejsca wykorzystywanego do kąpieli
Natomiast miejsce wykorzystywane do kąpieli wyposaża się w:

• ratownicze łodzie wiosłowe - 1 na każde 100 m linii brzegowej,
• koło ratunkowe z linką nietonącą - 1 na każde 50 m linii brzegowej (umieszczone w pobliżu lustra wody),
• żerdzie ratunkowe - w miejscach wykorzystywanych do kąpieli mających pomosty stałe lub pływające - 2 szt.,
• linę asekuracyjną o długości minimum 80 m na kołowrotku lub w zasobniku linowym - 1 na każde 100 m linii brzegowej,
• akustyczny sygnał alarmowy typu gwizdek, gong, dzwon lub syrena - po 1 szt. na każdym stanowisku ratunkowym,
• rzutki ratunkowe - po 1 sztuce dla każdego ratownika wodnego,
• lornetkę - 1 szt.,
• zestaw do nurkowania (płetwy, maska i fajka) - po 1 kpl. dla każdego ratownika wodnego,
• maszt z kompletem flag,
• sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne
  (§ 2 ust. 2 pkt 1-10 nowego rozporządzenia).

Wyposażenie pływalni
Z kolei pływalnia musi być wyposażona w:

• koła ratunkowe z linką lub pasy ratownicze - 2 na pływalniach o długości niecki do 50 m i 4 na pływalniach o długości powyżej 50 m,
• żerdzie o długości co najmniej 4 m - 2 na pływalniach o długości niecki do 50 m i 4 na pływalniach o długości powyżej 50 m,
• akustyczny sygnał alarmowy typu gwizdek, gong, dzwon lub syrena - po 1 szt. na każdym stanowisku ratunkowym,
• sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne
  (§ 2 ust. 3 pkt 1-4 nowego rozporządzenia).

Wyposażenie innych obiektów dysponujących odpowiednimi nieckami basenowymi
Ponadto inne obiekty dysponujące nieckami basenowymi o łącznej powierzchni powyżej 100 m2 i głębokości ponad 0,4 m w najgłębszym miejscu lub głębokości powyżej 1,2 m wyposaża się w:

• koła ratunkowe z linką lub pasy ratownicze - 4 na każde 300 m2 powierzchni łącznej niecek i kolejne 2 na każde kolejne 300 m2 powierzchni łącznej niecek,
• żerdzie o długości co najmniej 4 m - 4 na każde 300 m2 powierzchni łącznej niecek i kolejne 2 na każde kolejne 300 m2 powierzchni łącznej niecek,
• akustyczny sygnał alarmowy typu gwizdek, gong, dzwon lub syrena - po 1 szt. na każdym stanowisku ratunkowym,
• sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne
  (§ 2 ust. 4 pkt 1-4 nowego rozporządzenia).

Pamiętaj, że sprzęt medyczny, leki i artykuły sanitarne należy umieszczać w łatwej do przenoszenia torbie (plecaku) lub torbach (plecakach) o miękkich wewnętrznych ścianach, z tkaniny trudno zapalnej oraz wodoodpornej z uchwytami umożliwiającymi transport w ręku, na ramieniu i plecach, a także z łatwym dostępem do niezależnych przegród na wspomniane sprzęt, leki oraz artykuły, z elementami odblaskowymi, oznakowanej (oznakowanym) krzyżem św. Andrzeja lub znakiem odpowiedniego podmiotu uprawnionego do wykonywania ratownictwa wodnego (§ 3 ust. 2 nowego rozporządzenia).

Ocena narażenia zawodowego

Ocena narażenia zawodowego

Oceny narażenia zawodowego dokonuje:

1. lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, którego dotyczy to podejrzenie,
2. lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej,
3. właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia.

Co należy uwzględnić przy ocenie narażenia zawodowego
Przy ocenie narażenia zawodowego uwzględnia się w odniesieniu do:

1. czynników chemicznych i fizycznych - rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń oraz średni czas narażenia zawodowego,
2. czynników biologicznych - rodzaj czynnika, ustalenie kontaktu, okresu utajenia i stwierdzenie mechanizmu działania lub drogi szerzenia się czynnika, bez konieczności określenia stężenia tego czynnika,
3. czynników o działaniu uczulającym (alergenów) - rodzaj czynnika i stwierdzenie kontaktu z takim czynnikiem w czasie pracy, jeżeli występował on w środowisku pracy, narzędziach pracy, surowcach, półproduktach lub gotowych wyrobach, bez konieczności określania stężenia tego czynnika,
4. czynników o działaniu rakotwórczym - substancje i preparaty chemiczne zakwalifikowane do kategorii 1 na podstawie odpowiednich przepisów o substancjach oraz preparatach chemicznych, czynniki i procesy technologiczne o działaniu rakotwórczym wymienione w rozporządzeniu w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy oraz pierwotną lokalizację nowotworu i okres latencji,
5. sposobu wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym i chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego.

Uwaga!
Karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej jest sporządzana na formularzu określonym w rozporządzeniu w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z odpowiednimi przepisami przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Postawa prawna:

• § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r. nr 105, poz. 869)